Porno in pastel

Tekeningen uit besproken ‘Lost Girls’ Tekeningen door Alan Moore Strips Moore, Alan

Alan Moore, Leah Moore, John Reppion, Shane Oakley en George Freeman: Albion. Wildstorm, 176 blz, € 20,–

Alan Moore en Melinda Gebbie: Lost Girls. Top Shelf, cassette met drie delen van elk 112 blz. € 75,–

Veel succesvoller dan Alan Moore kun je als stripmaker niet worden. Bijna elk verhaal dat de mysterieuze Brit verzint (en dat anderen tekenen) wordt steevast ontvangen als een mijlpaal in de stripgeschiedenis. Ook Hollywood heeft hem ondanks zijn tegenwerkingen ontdekt, gezien de verfilmingen van From Hell, V for Vendetta, The League of Extraordinary Gentlemen en Watchmen (nog in productie).

Een van zijn recente projecten zal echter niet snel worden verfilmd: het pornografische verhaal Lost Girls. Samen met zijn partner Melinda Gebbie werkte Moore zestien jaar met naar eigen zeggen veel plezier aan de erotische avonturen van drie vrouwen die in hun jeugd beroemde avonturen meemaakten: Dorothy (Wizard of Oz), Alice (in Wonderland) en Wendy (Peter Pan). Ze zijn inmiddels al iets ouder en ontmoeten elkaar in een hotel in Wenen. Al snel merken de vrouwen dat ze alle drie op zoek zijn naar meer dan het saaie huwelijk waarin ze verzeild zijn geraakt. Ze doen het dus waar en wanneer het maar mogelijk is.

Het is aan Melinda Gebbie te danken dat Lost Girls, ondanks de expliciete seksscènes een smaakvol geheel is geworden. Haar wazige, pastelkleurige tekeningen en de art nouveau-achtergronden van Wenen geven de drie boeken een dromerige sfeer. Enkele tekeningen mogen dan wel eens wat houterig zijn, deze luxe uitgaven zien er als geheel bijzonder fraai uit en liefhebbers van erotische strips zullen er ongetwijfeld plezier aan beleven. Als ze tenminste een exemplaar weten te bemachtigen. De boeken worden door de kleine uitgeverij telkens in een beperkte oplage bijgedrukt, en die is dan in een mum van tijd uitverkocht. Bovendien mogen ze in Europa vanwege een juridisch geschil in de VS niet verkocht worden. Toch zijn er een paar exemplaren in stripwinkels gesignaleerd, dus wie goed zoekt, kan er een vinden.

Gelukkig spelen dit soort obstakels niet bij Albion, dat Moore samen met zijn dochter bedacht. Hier is Moore op vertrouwd gebied en we herkennen veel elementen uit zijn andere werk. Met veel liefde en extra achtergrondinformatie is een aantal Britse superhelden uit de jaren vijftig gereanimeerd. Ze blijken geen fictie te zijn, maar hebben echt bestaan. Sinds de hoogtijdagen waarin ze de wereld een paar keer hebben gered, slijten ze hun leven in een verre gevangenis, vergelijkbaar met Arkham Asylum uit Batman, waar Moore ook een deel van schreef.

De zoon van een gevangene probeert samen met een dochter van een andere superheld het kasteel te bestormen. Het duurt lang voordat Daniel snapt in wat voor complotten hij terecht is gekomen, en dat is ook precies wat Albion interessant maakt. De opbouw van het boek zit namelijk degelijk in elkaar, zoals alle Moore-verhalen. Door mee te leven met Daniels verbazingwekkende speurtocht ontdekken we een duistere wereld waar bovennatuurlijke zaken normaal zijn. Intussen maken we kennis met oude, zeer vitale superhelden. Geen lieverdjes en het lijkt dan ook een slecht idee om ze weer in de maatschappij los te laten.

Tekenaars Oakley en Freeman hanteren een meer commerciële stijl dan Melinda Gebbie, maar ze doen dat op een inventieve manier – met veelal strakke vormgeving en uitdagende visuele trucs. Lost Girls en Albion zijn weer twee fantastische, extreem verschillende boeken. Alan Moore kan gewoon geen slechte dingen maken.