Moeder is icoon geworden

Deze week de kiek van fotograaf Cindy Marler (1954) uit Amsterdam.

Norma Marla, persfoto voor ‘The Mummy’, Universal Pictures, 1959 Actress Norma Marla, posing for a sculptor, during her tour of United States, promoting the fim "The Mummy" Norma Marler

‘Ik heb thuis een oud plakboek. Daar staat deze foto in. Het is een oud portret van mijn moeder. Ze was afkomstig uit Zuid-Afrika en werkte in de jaren vijftig en zestig als model in Londen. Eigenlijk leek ze een beetje op de actrice Ava Gardner. In 1959 had ze haar eerste filmrol en toerde ze, ter promotie van de film The Mummy, twee maanden door de Verenigde Staten. Zij mocht mee omdat ze sprekend leek op Nefertiti, de vrouw van farao Achnaton.

„Gedurende de reis heeft mijn moeder allerlei foto’s en knipsels verzameld en in een boek geplakt. Dat boek neem ik, sinds haar dood, overal mee naar toe. Veel van de oude foto’s die erin staan zijn inmiddels bruin verkleurd, omdat ze destijds niet goed zijn gefixeerd. Maar deze foto is nog altijd goed en ik ben er erg blij mee. Het is qua compositie een klassiek en simpel zwart-witbeeld en bovendien een dierbare herinnering.

„De invloed van deze foto op mijn eigen werk is heel indirect. Ik ben portretfotograaf en kijk graag naar mensen. In 2002 kwam ik op een expositie een oudere dame tegen. Ze vertelde me dat ze ooit model was voor de fotograaf Helmut Newton. Ze was een jaar of zestig en haar schoonheid, die nog altijd door haar rimpels heen zichtbaar was, fascineerde me. Ik heb haar gevraagd om voor mij te poseren. Dat heeft ze gedaan, bij mij thuis in de studio. Het was erg intiem en het bracht me op het idee om dit te doen met meerdere vrouwen op leeftijd. Het resultaat is een serie geworden, getiteld Vintage Women.

„Ik ben telkens, bij het maken van die portretten, op zoek geweest naar mijn moeder. Ze is op haar veertigste gestorven en ik weet dus niet hoe ze er op latere leeftijd heeft uitgezien. Door die vrouwen op leeftijd te portretteren, kreeg ik toch een idee.

„Ik mis mijn moeder. Altijd. Ik was twintig toen ze overleed, maar hoe langer ze dood is, hoe erger het gemis wordt, vreemd genoeg. Ik praat nog steeds vaak met mijn zonen over haar. Er hangt ook een portret van haar in de woonkamer. Ze is een soort icoon geworden.”