Kiddles

Mijn Shetlandpony Kiddles is dood. Ik heb haar vorige week laten inslapen. Ze was pas veertien jaar oud. Maar ze was heel erg ziek en kon niet meer beter worden.

Mijn nichtje Luka neemt afscheid van Kiddles foto Sandra Smallenburg

Ik had jullie al eens verteld dat Kiddles een ernstige ziekte had: hoefbevangenheid. Daardoor had ze steeds heel erg pijn aan haar voorbenen. Om de pijn te verlichten, kreeg ze van de dierenarts drie soorten pillen. Ook moest ze op een streng dieet, omdat haar hoeven dat zware lijf niet goed meer konden dragen. In het begin leek dat te helpen. Dan speelde ze opeens weer vrolijk buiten met haar maatje Belinda. Maar soms, van de ene op de andere dag, sloeg de ziekte weer in alle hevigheid toe. Dan kon Kiddles haast niet meer lopen.

De laatste paar weken was Kiddles heel erg achteruit gegaan. De dierenarts zei dat het beter was als ze een spuitje kreeg. Dan zou ze tenminste geen pijn meer hebben.

Op de laatste dag van haar leven hebben we Kiddles heel erg verwend. Alle kinderen die op haar hadden gereden kwamen langs om afscheid te nemen. Sommigen hadden zelfgemaakte cadeautjes meegenomen, zoals paardjes van strijkkralen. Daarmee versierden we de stal. Ook werd Kiddles volgestopt met appels en winterpenen – al de lekkernijen die ze de laatste maanden niet meer mocht eten vanwege haar dieet. Toen de dierenarts kwam, gaf iedereen haar een laatste knuffel. Ook mijn oude pony Belinda kwam nog even de stal inlopen om dag te zeggen, alsof ze aanvoelde wat er ging gebeuren.

Samen met twee vriendinnen heb ik Kiddles daarna naar buiten geleid, naar het veldje naast de stal. Ze begon direct gras te eten en had niet eens door dat de dierenarts haar een prik met slaapmiddel gaf. Halverwege een grote hap viel ze zo in slaap. Haar lippen krulden om, zodat ik haar grote gele tanden kon zien. Het was net of ze glimlachte. Toen zakte ze door haar benen en rolde ze op haar zij. Ze snurkte best hard, en af en toe knipperde ze nog met haar mooie lange wimpers. Ik kriebelde achter haar oren, omdat ze dat altijd zo lekker vond. Daarna gaf de dierenarts haar nog een spuitje met slaapmiddel. Kiddles slaakte nog een laatste diepe zucht en toen was ze dood. We dekten haar af met een deken.

Binnen, in de stal, hoorde ik Belinda hinniken. Ik deed de deur open, en ze stapte direct naar het hek waarachter Kiddles lag. Belinda rook aan de deken, en hinnikte nog een keer, maar er kwam geen antwoord. Toen draaide ze even haar hoofd om en keek mij met droevige ogen aan. Ik kon zien dat ze begreep wat er aan de hand was. Belinda heeft daarna nog heel lang de wacht gehouden bij het lichaam van Kiddles. Pas na een uur kwam ze weer terug de stal in en brieste naar ons, alsof ze wilde zeggen: ‘Het is goed zo. Kiddles is nu in de paardenhemel.’