Amy smeekt, sneert en verleidt

Amy Winehouse in Paradiso Foto Isabel Nabuurs 09-02-07, Paradiso Amsterdam AMY WINEHOUSE FOTO ISABEL NABUURS Nabuurs, Isabel

Concert: Amy Winehouse. Gehoord: 8/2 Paradiso, Amsterdam.

Naaldhakken, een klein zwart strapless jurkje en een kapsel naar het suikerspinnenmodel van Ronnie Spector. De Londense zangeres Amy Winehouse is niet meer de vuilgebekte straatmeid van een paar jaar geleden, maar een echte popdiva in de dop. De verwachtingen waren hooggespannen voor haar uitverkochte nachtconcert in Paradiso, want de 24-jarige Winehouse heeft in de vier jaar sinds haar debuuut Frank een forse ontwikkeling doorgemaakt. De cocktailjazz van toen schudde ze nog niet helemaal af, maar op haar tweede cd Back In Black is er een opwindend popgevoel bijgekomen dat herinnert aan de meidengroepensound van The Ronettes en The Supremes, maar ook de blanke soul van Dusty Springfield.

De zwartkijkers die een wankele vertoning voorspelden op grond van Amy’s legendarische drankgebruik kregen ongelijk. Was ze onlangs in Londen nog na één nummer van het podium gestormd; in Paradiso liep alles op rolletjes. Winehouse heeft een imposante stem waarmee ze haar publiek betoverde. Ze kan er niet alleen indrukwekkende stembuigingen en jazz-fraseringen mee aan, maar haar neuzelig timbre heeft ook iets lekker ordinairs dat in overeenstemming is met de stoere zeemanstatoeages op haar armen en borst. Terwijl het laatste restje koffietafeljazz nog doorschemerde in de zwoele liedjes Just friends en Cherry, spatte bij de meeste nieuwere nummers het soulgevoel er van af. Haar band speelde beheerst en strak, niet ver verwijderd van de pompende ritmesectie van veel Motownhits uit de jaren zestig. Met blazers erbij werd het al snel Stax-soul en klonk ze als een jonge Aretha Franklin.

De belofte werd volop ingelost. Amy Winehouse smeekte, sneerde, verleidde, wiegde met haar heupen en zwaaide met haar hooibergkapsel. Met professionele souplesse joeg ze haar vijftig minuten korte repertoire erdoor, soms uitbundig, dan weer ingetogen. Het Motown-pianoritme van Back in black stuwde haar op tot grote vocale hoogte en in Me & Mr Jones swingde ze als een trein. Met minimale begeleiding bracht ze Rehab, haar rebelse manifest aan iedereen die haar wilde betuttelen toen ze aan de grond zat. Winehouse is glorieus uit haar dal geklommen. Ze verwerkt haar liefdesverdriet in Love is a losing game en liet in het voorbijgaan nog even horen dat ook het leuke liedje Valerie van The Zutons niet aan haar aandacht is ontsnapt. Geef haar nog wat podiumervaring en ze vlamt als geen andere blanke soulzangeres.