Stormwind stuwt dansers voort

Het ballet ‘Daylight’ in het programma ‘See the Music’ van Introdans Foto Hans Gerritsen Gerritsen, Hans

Introdans met ‘See the Music’. Choreografieën van Lucinda Childs, Patrick Delcroix, Ben Holder, Ed Wubbe. Mmv: Marsyas Kwartet. Tournee t/m juni. Inl: www.introdans.nl

In paardendraf rennen en vliegen de zeven dansers van het jubilerende Introdans over het podium. Met kleine klassieke passen in telkens een andere richting: frontaal, horizontaal, diagonaal. Ze formeren een ruiten en schieten er met een driehoeksformatie door heen. De dansers verrijken hun geometrisch universum met hele en (ander)halve draaien, ze versieren hun frases met lange arabesken, korte tours en ander academisch dansmateriaal. Telkens starten ze opnieuw vanuit een majestueuze klassieke positie, een halfronde arm hoog geheven. Wat de choreografie kalmte geeft – en de dansers een seconde van rust.

Concerto van de Amerikaanse choreografe Lucinda Childs is betoverend mooi. Door de constante herhaling van elegante dansfrasen ontstaat een lucide minimalistisch dansweesfsel dat evenwel uiterst complex is. Opwindend daarbij werkt Henryk Górecki’s Concerto pour clavecin et cordes. Als een donkere stormwind jaagt de muziek de dansers op en stuwt hen voort. Het contrast van zwarte eenvoudige kostuums tegenover een hel verlicht achterdoek is eveneens prachtig. De dansers voeren dit verfijnde dansjuweeltje van negen minuten verbluffend levendig uit, accuraat en met vaart. Met als meest virtuoze vertolker de Spaanse Diego Benito Gutíerrez.

Dat Introdans Concerto (1993) uitkoos voor haar jubileumprogramma verrast enigszins want de Arnhemse groep had in het verleden weinig raakvlakken met ‘minimal dance’. Het stuk laat zich evenmin combineren met de rest van het jubileumprogramma. Patrick Delcroix’s Sous le rythme, je… is vooral een staaltje van ritmische dans. Vijf danseressen begeleiden met slagwerk en kreten vijf dansers, waarna ze zich bij hen voegen. Daylight van Ben Holder werd een fruitig balletje met schools materiaal en een tangoduet met een hoog ‘sterren dansen op het ijs’ gehalte. Beter was de keuze van artistiek directeur Roel Voorintholt om De Dood en het Meisje (1989) te hernemen. Want Ed Wubbes ballet op Schuberts strijkkwartet is onverminderd krachtig. En dan vooral het middendeel met het dramatische en toch niet larmoyante duet tussen de dominante Dood en het angstige Meisje, beiden goed vertolkt door Femke Feddema en Héloïse Vellard.