Satire over rijke pubers

De aanstekelijke komedieserie Willemspark speelt zich af in Amsterdam-Zuid. Vier tieners willen mooi en succesvol zijn, maar ook gewoon nog graag kind.

Hazel (Sophie Wortelboer) en Annabel (Lisa Smit) spelen pubers in Willemspark. Foto Stormy Minutes Hazel (Sophie Wortelboer) en Annabel (Lisa Smit) spelen verwende pubers in Willemspark. Foto Stormy Minutes Fotografie Dinand van der Wal. Wal, Dinand van der

De achtdelige serie Willemspark speelt zich af rond vier met elkaar bevriende tieners in het welvarendste deel van Amsterdam, Oud-Zuid. Hoofdpersonage is Annabel (10). Haar vader, weduwnaar, heeft zijn handen vol aan creatieve arbeid en jonge vriendinnen. De opvoeding en verzorging van Annabel wordt vrijwel geheel aan au pairs overgelaten.

De kinderen in Willemspark lijken het allemaal goed voor elkaar te hebben, met hun muziek- en tennislessen, hun voor veel andere kinderen onbetaalbare speeltjes en hun spirituele vorming waarbij ze leren met geestkracht handmatig plankjes doormidden te slaan. Ondertussen knaagt de leegte, is er de druk van ouders om mooi en succesvol te zijn en schuilt er ook gewoon een kind in de kakker.

In de aflevering Die Gedanken sind frei wordt de herdenking van de Tweede Wereldoorlog verstoord nadat de schoonmaak van een monument uit de hand loopt. Baldadigheid van twee van onze helden wordt aangezien voor een aanslag van extreem-rechts. En zoals dat ook wel in werkelijkheid gebeurt, springt de pers er bovenop – om een dag later te moeten rectificeren. Deze aflevering is een knipoog naar de 4 mei-herdenking, waarmee de kinderen duidelijk niets hebben, zonder deze overigens bespottelijk te maken.

Wat maakt deze nieuwe, door Antoinette Beumer en Remy van Heugten geregisseerde komedieserie zo aanstekelijk? Zijn het de karikaturaal-verwende Amsterdam-Zuid-kinderen, die door egocentrische ouders aan hun ‘luxe-lot’ worden overgelaten? Is het de herkenning van de jeugdvriendschappen vol rivaliteit en loyaliteit – los van de materiële omstandigheden. Of is het de vaart en de lol waarmee de serie is geschreven, gespeeld en in beeld gebracht?

Machteld van Gelder, producent van Willemspark, ontwikkelde het idee ruim vier jaar geleden als nieuwe bewoonster van Amsterdam-Zuid. „Mijn dochter was toen acht en ik keek mijn ogen uit: wat een fantastische arena is zo’n schoolplein. Maar ook de veranderingen in die buurt: winkelstraten waar de laatste kruideniers en drogisterijen plaatsmaken voor dure kledingzaken.”

Er werden twee jonge scriptschrijvers aangetrokken, Luuk van Bemmelen en Fiona van Heemstra, die onder supervisie werkten van de ervaren Robert Alberdingk Thijm (schrijver van onder meer Dunya en Desie). Maar een goed idee komt nooit alleen: de series Gooise Vrouwen en Evelien spelen beide in ongeveer dezelfde kringen. Van Gelder: „Het nieuwe was eraf, maar het gaf ons geen reden voor een andere koers.”

In de serie wordt het dagelijks leven in Amsterdam-Oud-Zuid ‘uitvergroot’, zet de producent uiteen, want zo gaat dat bij comedy. „Je creëert een andere, verschrikkelijke werkelijkheid waarin geen normaal mens voorkomt.”

Er zijn twee manieren om naar de serie te kijken, denkt Van Gelder. „Met enig afgrijzen, zoals ook naar series als Dallas wordt gekeken: blij dat ik niet zo rijk ben. Een kleinere groep van beter gesitueerden zal ook met zelfspot kijken – al zijn er maar weinig overeenkomsten met de werkelijkheid.”

Belangrijk is, zegt Van Gelder, dat is gekozen voor het perspectief van de kinderen: „Zij zijn de machtelozen, het leven overkomt ze. En alle aspecten van kinderen van die leeftijd zijn te zien. Kinderen kunnen het ene moment elkaar met een hamer achterna lopen en het andere moment een duif redden. Ze kunnen onuitstaanbaar zijn, maar tegelijk aanvaard je dat. Want ze zijn zichzelf.”

Willemspark, vanavond 18.00 uur, Nederland 2.