Bitterzoete Ceaucescu-film

The Way I Spent the End of the World. Regie: Catalin Mitulescu. Met: Doroteea Petre, Ionut Becheru, Timoteit Duma. In: 6 bioscopen. scene uit de film Cum mi-am petrecut sfarsitul lumii (2006) FOTO: Filmmuseum Comment j'ai fêté la fin du monde (France) How I Celebrated the End of the World (International: English title) The Way I Spent the End of the World (International: English title) Filmmuseum

The Way I Spent the End of the World. Regie: Catalin Mitulescu. Met: Doroteea Petre, Ionut Becheru, Timoteit Duma. In: 6 bioscopen.

Van alle nieuwe Roemeense films die nu de filmwereld veroveren is The Way I Spent the End of the World beslist de toegankelijkste. Het einde van de wereld is namelijk het einde van een wereld, van het tijdperk Ceaucescu, en daarmee een nieuw begin. Bekeken door de ogen van de zevenjarige Lalalilu was dat een stuk onvermijdelijker dan voor zijn landgenoten. Lalalilu heeft de val van de dictator met een combi van kinderlijke overtuiging en verbeelding immers zelf in gang gezet. Ceaucescu heeft namelijk zijn zuster Eva in een communistisch heropvoedingskamp geplaatst nadat haar vriendje Alex een buste van de tiran aan gruzelementen liet vallen. En natuurlijk wordt zij daarvoor gestraft. Want háár familie zit niet bij de partij.

Regisseur Catalin Mitulescu (1972) koos voor een bitterzoete, mild-absurdistische kijk op de geschiedenis van zijn land, waarin we soms een echo van Emir Kusturica horen. Hij perfectioneerde die onder leiding van Martin Scorcese en Wim Wenders, die zijn korte film Trafic (2004) hadden gezien in Cannes (waar hij een prijs won), hem hielpen zijn scenario te presenteren op het Sundance-festival (waar het een prijs won) en vervolgens als medeproducenten optraden van zijn film (die afgelopen jaar in Cannes een acteerprijs voor Doroteea Petre als Eva won). Volgens Mitulescu hebben ze verder geen inhoudelijke bemoeienis gehad; dus dan dankt hij zijn talent om de tragiek van de geschiedenis met een knipoog te bekijken geheel aan zichzelf.

Een Roemeense Good bye, Lenin!, zo laat The Way I Spent… zich nog het beste omschrijven, al is het voor nostalgie in dat land nog te vroeg. Voor een echte bittere kijk op het verleden ook, want als we de vergelijking met Oost-Duitsland verder doortrekken, een Das Leben der Anderen is het ook niet. De kracht en de zwakte van The Way I Spent… is dat de film de wereldgeschiedenis gebruikt als decor. Nadeel: voor een echt begrip van de situatie kunnen we niet bij Mitulescu terecht. Voordeel: hij doet precies wat film moet doen: mensen laten zien.

Dana Linssen