Bevroren neus

winter_door_hegtor.jpgIn Nederland vallen vijf vlokken sneeuw, dus ligt het hele land vandaag ongetwijfeld  plat. 

Hier is het serieus winter. Vanochtend  wandelde ik over de Grote Communist naar mijn kantoor en voor het eerst dat bekende gevoel: snot dat in je neus bevriest. Dat klinkt  onaantrekkelijk, toegegeven. Het komt erop neer dat je neus bij elke diepe ademtocht half dichtvriest; bij het uitademen voelt het alsof er plakband aan de binnenkant van je neus kleeft, je neushaar klitteband vormt. Dat vereist vijftien graden onder nul of meer.

Het modderseizoen, dat Rusland vies, grauw en schemerig maakt, eindigde dit jaar pas eind januari. Helaas te laat voor de ijsdoop. Vorig jaar nam ik mij voor om mee te doen, maar zonder ijs was het allemaal niks. Daarna ging het fanatiek vriezen en sneeuwen.

Nu is het winter. Soms met wind die in je gezicht en benen bijt, soms met zonlicht dat je ogen pijnigt en rookpluimen die bewegingloos aan de horizon hangen. Met stuifsneeuw die te droog is voor sneeuwballen, knerpt onder je schoenen en als glas onder lantarenlicht schittert. ’s Ochtends vijf minuten vegen en krabben aan je auto en veel te wijd door bochten zwieberen. Over straat waggelen met kleine pinguïnstapjes.   Zonsondergangen in fel roze, rood en oranje.

Winter in Moskou: ik ben er dol op.

winter2.jpg

 

 winter.jpg