Ware liefde is blind

Je moet op het eind even met je ogen knipperen. Is dit echt de boodschap van het sprookjesverhaal? Ware liefde is blind? Het wordt gezegd en niets in de film Blind spreekt die mededeling tegen. Nu moet je een regisseur niet beoordelen op wat hij of zij wil zeggen, maar op hoe-die dat zegt. Tamar van den Dop heeft haar sprookje de sprookjesachtige setting gegeven van een dikke eeuw geleden gegeven. De cameralens lijkt permanent omfloerst. Een blinde jongen woont in een donker landhuis met een steile moeder. Af en toe komt de dokter op bezoek. En dan arriveert een nieuwe voorlezeres, in een vormeloze jas en de capuchon diep over haar gezicht getrokken. Marie, een albino, vindt zichzelf zo lelijk dat zij zich nauwelijks durft te vertonen. Rubens blindheid biedt een uitweg: hem vertelt ze dat ze rood haar heeft, volle rode lippen en haar lichaam voelt goed. Ze worden verliefd en daar had het sprookje kunnen eindigen met nog lang en gelukkig. Van den Dop geeft het een schrille omslag. Tragiek genoeg, maar veilig verstopt in een land hier ver ver vandaan toen ereis een blinde jongen was. De noodzaak om ernaar te kijken ontbreekt. Hoe mooi lelijk Halina Reijn zichzelf ook heeft laten maken. Van den Dop moet haar talent beter aanwenden.

Blind. Regie: Tamar van den Dop. Met: Halina Reijn, Joren Seldeslachts, Katelijne Verbeke. In: 27 bioscopen.