Een overdacht `nee`

Hierbij een reactie op het stuk `Laat de Europese vlag wapperen!` van Wytze Russchen (nrc.next, 5 februari). Als rechtgeaard burger en groot voorstander van de Europese Unie heb ik bij het referendum over de Grondwet tegengestemd. Mijn overtuiging was, en is, dat de toen voorgestelde grondwet weliswaar een grote vooruitgang behelsde, maar daarnaast ook veel zaken probeerde vast te leggen die de Unie de verkeerde kant op zouden stuwen. Ik ben ervan overtuigd dat de EU op lange termijn beter af is zónder die grondwet dan mét.

Het na een reële en volwassen afweging oneens zijn met een voorgestelde grondwet is iets totaal anders dan anti-Europeanisme. Een dergelijke nuance is in het publieke debat moeilijk te vinden. Inmiddels ben ik het beu om door allerlei `vrijzinnigen` en `liberalen` neergezet te worden als een conservatieve, provinciale boer die achter zijn dijkjes, met de rug naar Europa, alleen maar zijn eigen kleine wereldje in stand zou willen houden en verder met rust gelaten wenst te worden. Door dit soort polarisatie - nota bene door mensen die geen moment onbenut laten om te benadrukken hoe open ze staan voor `andersdenkenden` - is dat debat nooit inhoudelijk geworden. Echter, ik zie die toekomst optimistisch tegemoet. In schril contrast met het nietszeggende `hijst de blauwe vlag, zingt de Negende en weest liberaal`-Europeanisme van Russchen, zijn er namelijk ook mensen die daadwerkelijk bouwen aan herstelde verhoudingen in Europa.