Deze kunstarm doet wat de drager denkt

Chirurgen ontwikkelden een kunstarm die door het brein wordt aangestuurd.

De onderzoekers denken dat een hand met ‘gevoel’ in de toekomst ook mogelijk is.

Claudia Mitchell maakt een schaduwspel met haar kunstarm, door zich in te beelden dat ze haar verloren hand beweegt. Foto Reuters PICTURES OF THE YEAR 2006 Claudia Mitchell, the first woman to receive a bionic arm, makes a shadow puppet with her new thought-controlled prosthetic hand at a news conference in Washington September 14, 2006. Mitchell lost her arm in a motorcycle accident in 2004 and since then has worked with the Rehabilitation Institute of Chicago, who developed the arm technology that allows the user to control parts of the new bionic arm and hand using just thoughts alone. REUTERS/Jason Reed Reuters

Een vrouw die een arm verloor bij een motorongeluk kan nu met haar gedachten een kunstarm aansturen. De vrouw is ook in staat om haar vroegere arm te voelen, zij het nog alleen als iemand drukt op de spieren boven naar borst.

Dat schrijft een team van chirurgen onder leiding van Todd Kuiken van het Rehabilitation Institute in Chicago in de jongste uitgave van het medisch-wetenschappelijke tijdschrift The Lancet).

Volgens de chirurgen zal het in de toekomst mogelijk zijn signalen van de prothese terug te sturen naar de borst van de patiënte, Claudia Mitchell, zodat zij het voelt wanneer haar hand iets vastpakt of wordt aangeraakt.

De zenuwbanen die naar Mitchells hand liepen waren nog intact na het motorongeluk dat zij had in 2005, op 24-jarige leeftijd. Kuiken verplaatste deze zenuwbanen naar spieren boven haar linkerborst. Na drie maanden oefenen was zij in staat om die spieren aan te spannen. Ze deed dat door zich in te beelden dat zij haar verloren elleboog of hand bewoog. Nog eens drie maanden later brachten de Amerikanen op de schouder van Mitchell een prothese aan. Deze prothese zet bewegingen van spieren boven haar borst om in een beweging waar zij aan denkt, zoals het openen van haar hand of het buigen van haar elleboog.

In dat opzicht verschilt de methode van bestaande prothesen waarin gebruik wordt gemaakt van (myoelektrische) signalen die komen van de resterende spieren in een been of arm. Dat betekent dat patiënten bijvoorbeeld moeten denken aan het gebruik van hun schouder om hand of elleboog te kunnen bewegen. Volgens de auteurs is deze procedure lastig en ongemakkelijk.

Als Mitchell haar hand wil openen, dan kan zij ook denken aan het openen van haar hand. Ze kan tegelijkertijd haar elleboog buigen waardoor ze in staat is met haar linkerhand een banaan vast te houden of een vork te prikken in een stuk vlees dat ze wil snijden.

De chirurgen hebben ook gevoelszenuwen verplaatst naar de spieren boven Mitchells borst. Als iemand drukt op de huid boven deze spieren, dan lijkt het voor Mitchell alsof zij haar kunstarm gebruikt. Volgens de onderzoekers zal Mitchell met haar prothese kunnen voelen als motorische informatie van haar kustarm op de juiste spieren wordt overgebracht. Door de prothesen te voorzien van sensoren voor druk of temperatuur zou zij ook deze informatie kunnen leren verwerken.