In zak en as

De voorkant van de folder straalt een en al vrolijkheid uit, met sierlijke lichtpaarse en lichtoranje bogen, een donkerpaars rechterbovenhoekje en, als klap op de vuurpijl, als ultiem tegengewicht voor de zakelijkheid van de tekst die onder dit spel van kleuren en lijnen, frivool is het woord, begint, een tekst die onverbiddelijk de waarheid op je hoofd zal komen timmeren, als ultieme verzachting van die waarheid, van die keiharde mededeling waar een volwassen mens direct en onvervreemd recht op zou moeten hebben als hij een beroep doet op de gezondheidszorg, zonder paarse bogen, zonder enige vorm van paternalisering of verzachting, boven die tekst dus, een foto, onhandig afgesneden door die lullige bogen, een foto van de lachende artsen, verplegers en schoonmakers, waar ik mij, als patiënt, voorheen mens, vanaf volgende week maandag aan heb over te leveren, omdat ik geen kant op kan en gedwongen word om mijn toevlucht te nemen tot een, zoals de titel van de folder fluistert, in de schaduw van die tierlantijnen: sterilisatie-operatie bij de man.

Vasectomie staat er voor de duidelijkheid onder, tussen haakjes, voor het geval Latijn je moedertaal is. Ik dacht even dat er suïcide-operatie stond. Ach en wee. Mijn naam is Beau van Erven Dorens, ik ben 36 jaar oud, ik heb vier kinderen en ik ga mij laten castreren. Dat is eruit. En eraf, binnenkort. Ik heb alles geprobeerd. Mijn gezin is moreel-planetair gezien overbevolkt, dat valt niet te ontkennen, en het lichamelijk offer dat mijn vrouw gedurende haar zwangerschappen heeft moeten maken is groot geweest, maar toch... je officieel enige functie als man, de natuurlijke erfplicht waarmee wij mannen bij geboorte zijn belast, zeg maar gerust opgezadeld, namelijk het rondsproeien van ons zaad, dát uitschakelen, notabene eigenhandig, dus zelf de telefoon pakken, een afspraak maken, naar binnen lopen en jezelf laten ontmannen, in volle bewustzijn, dát gaat wel heel erg ver. Als burgemeester Job Cohen zou zeggen: beste Beau, je hebt in de 17 jaar die je in Amsterdam woont alleen al in onze gemeente 250 zwangerschappen veroorzaakt, dan zou ik mij met al het plezier naar de slachtbank laten leiden. Maar nu, met al die miljoenen gezonde, vrolijke spartelende spermatozoïden nog in mij... Ik zie ze daar zwemmen, blakend van de vruchtbaarheid, als ik mijn best doe kan ik huilen.

Na desinfectie van het scrotum geeft de arts u twee injecties in de huid van het scrotum... links en rechts een snede... van beide zaadleiders verwijdert hij een stukje... de uiteinden worden afgebonden en dichtgebrand...

Arme ik. De geur van mijn eigen brandende zaadleider.

Ik hoor dat ze het zelfs vrouwen laten doen. Op de foto staat er zoeen, breeduit lachend, met de handen enthousiast in de aanslag, de benige vingers ineengestrengeld. „Gaat u daar maar liggen, op uw rug.” Je ligt. „Doet u uw benen maar goed wijd.” Je doet het. Ze legt de sjerp van je ziekenhuisjurk op je buik. Je apparaat wordt blootgelegd, op z’n rug, en ontwaakt, zich onbewust van de horror die het te wachten staat. De wind heeft vrij spel. Je probeert jezelf niet op te winden. Ze rolt een tafeltje dichterbij. Het gereedschap rammelt tegen elkaar. Even is het stil. Dan: „Dit kan even pijn doen in uw penis Meneer Van Erven Dorens.” Geef mij maar een kerel. „Verdomme man, ik vind het shit voor je.” „Ja verdomme.” „En je weet het zeker?” „Ja man, ik kan niet anders.” „Nou kom op dan, let’s do it.” „En je belooft me dat het allemaal nog werkt straks, anders weet ik je te vinden.” „Tuurlijk man, beloof ik. Trevi-fontein is er niets bij.” „Hou ik je aan.”

    • Beau van Erven Dorens