Ali 56 seconden ‘terug in Afrika’

Net als vader Muhammad bokste Laila Ali in Afrika. Maar het spektakel van 1974 in Kinshasa kreeg in Johannesburg geen vervolg. Alleen de directeur van het casino gaat lachend naar huis.

Laila Ali na haar overwinning. „Ik had gehoopt dat het gevecht langer zou duren.” Foto AP U.S. boxer Laila Ali celebrates after she successfully defended her WBC and WIBA world titles against Guyanan Gwendolyn O'Neil in Johannesburg, South Africa, Saturday, Feb. 3, 2007, in the first minute of the first round of their scheduled 10-round super middleweight fight. (AP Photo/Themba Hadebe) Associated Press

Er zijn zaterdagavond toeschouwers die de gelijkenis wel zien met The Rumble in The Jungle, zoals bokspromotor Don King de beroemdste tweekamp aller tijden noemde. Het is minstens zo broeierig in Johannesburg, als toen op 30 oktober 1974 in het stadion van Kinshasa. Vijfendertig graden buiten. De zaal is even uitverkocht en even uitgelaten als tijdens het gevecht tussen de zwaargewichten George Foreman en Muhammad Ali. En de gespierde lijfwachten rond de ring doen even opgefokt als de soldaten van de Congolese dictator Mobutu Sese Seko toen. Hij zorgde voor het prijzengeld waar de debutant King nood aan had.

„Hier wordt geschiedenis geschreven”, schreeuwt de voormalige ambassadeur van Zuid-Afrika in Nederland Carl Niehaus boven de opzwepende muziek uit. Het is dan nog ruim twintig minuten voor Laila Ali (29), de dochter van, de boksring betreedt om haar World Super Middleweight titel te verdedigen tegen de zes jaar oudere Gwendolyn O’Neil uit Guyana.

‘Ali terug in Afrika’ hebben de kranten dagenlang gekopt. Zo vader zo dochter. Laila heeft op persconferenties even veel bravoure laten horen als haar vader: „Het is moeilijk bescheiden te zijn als je zo geweldig bent als ik.” Er waren fotosessies met Nelson Mandela, die bokste in zijn jonge jaren en goede vrienden is met vader Muhammad. En Laila ging langs bij Nelsons ex-vrouw, Winnie Madikizela-Mandela, het boegbeeld van de strijd tegen apartheid. Laila zei: „Als ik in die tijd geleefd had, had ik hetzelfde gedaan als zij.”

Maar ondanks alle grandioze teksten, de avond van het gevecht wordt geen spektakel. In de ring, althans. Om de ring zit ‘tout Johannesburg’. De Mandela’s, presidentskandidaat Tokyo Sexwale, cricketheld Makhaya Ntini, en iedereen die er toe doet in de wereld van sport en mode. Buiten de ring is alles Bling Bling.

Binnen de ring staat te weinig op het spel. Layla Ali is ongeslagen sinds ze in 1999 professional werd. 24 gevechten gewonnen, 21 knock-outs. Haar tegenstanders zijn inmiddels zo bang voor haar dat ze al jaren niet meer is uitgedaagd, van competitie is nauwelijks sprake. Alleen de 35-jarige Gwendolyn O’Neil durft, tegen beter weten in. In 2004 ging ze al eens in de derde ronde knock-out tegen Ali. „De Heer staat mij bij”, verklaart ze voor de wedstrijd.

Het gevecht is voorbij voor het is begonnen. Als de gong voor de eerste ronde gaat, durft O’Neil haar tegenstandster nauwelijks aan te kijken. Voor de minuut om is, gaat ze twee keer tegen het canvas door een rake klap van de rechtervuist van Laila Ali. Dan blaast de scheidsrechter af. De klok staat op 56 seconden. Het publiek is eerst verbaasd. „Dat is Ali. Zo vader zo dochter”’, klinkt het op de tribune van de vips. Maar in 1974 duurde het gevecht van Ali tenminste wel acht rondes.

Dan volgt de verontwaardiging. De meeste toeschouwers betaalden 750 rand (80 euro) voor een kaartje. Dat is 13 rand per seconde. „Dit is een farce”, zegt boksfanaat Trevor Croonin. „Ze zouden Ali moeten opsluiten voor het slaan van haar oma. Dit was de eerste keer dat ik vrouwen heb zien boksen. En het is ook de laatste keer.”

Ali voelt de boosheid om haar heen. Ze excuseert zich als ze de microfoon in handen krijgt. „Ik had gehoopt dat het langer zou duren. Ik had Zuid-Afrika iets meer willen laten zien van mijn vechtkunsten. Maar het was allemaal veel eerder voorbij dan ik had gedacht. Ik hoop dat ik nog wat handtekeningen kan zetten zo meteen. Ik heb het gevoel dat ik nog wat moet doen.” Naar verluidt krijgt ze voor dit gevecht 350.000 dollar betaald. Dat is dan weer 6.250 dollar per seconde in de ring.

Zo eindigt ze haar laatste gevecht. Laila Ali wil nu een baby en stopt voorlopig. Haar tegenstandster kijkt bij de persconferentie na afloop alsof zij die beslissing al veel eerder had moeten nemen. Ze staart in stilte naar de microfoon. Om haar heen gniffelen Ali, coaches en promotors over het gevecht dat nooit begon. „Thanks God I is alive”, zegt ze dan, zonder op te kijken. De naam Ali was te groot voor haar en eigenlijk ook voor het hele evenement.

De enige die zaterdagavond echt glunderend naar huis gaat is de directeur van het casino waar het gevecht werd georganiseerd. „In jaren niet zoveel publiciteit gehad”, zegt hij.