Zuidwesterstorm

Terwijl ik dit schrijf is het hartje winter. Buiten is het 15 graden en er woedt een warme zuidwesterstorm. De Europese Commissie heeft net opgeroepen tot een 'post-industriële revolutie' om de klimaatverandering tot staan te brengen. In een rapport van 900 bladzijden zegt de Commissie dat de geïndustrialiseerde landen in 2020 de uitstoot van broeikasgassen met 30 procent moeten reduceren. Europa moet minder afhankelijk worden van olie en gas. 'We zijn aan energie verslaafd en een verslaving is nog erger als je afhankelijk bent van anderen', zei Commissievoorzitter Barroso, verwijzend naar het conflict tussen Rusland en Wit-Rusland over de olieprijs, waarbij Rusland opnieuw kortstondig de kraan naar Europa dichtdraaide. Een jaar eerder zei president Bush in zijn State of the Union hetzelfde: Amerika is verslaafd aan olie. Er rijdt in Amerika geen Hummer minder om.

In Nederland worden alleen nog maar grappen gemaakt over de stijging van de zeespiegel en over Amsterdam aan Zee. In Alaska verdwijnen intussen de eerste eskimodorpen in de golven. De Chukchi-zee tussen Rusland en Alaska bevriest nauwelijks meer en daardoor zijn de jachtgronden van de eskimo's aan het verdwijnen. Hongerige ijsberen rukken op en zeehonden trekken zich terug achter de poolcirkel. En als er in Shishmaref een zuidwesterstorm woedt, dan liggen de eskimo's van het eiland Sarichef onrustig te draaien in hun bed.

Hoe komt het toch dat mensen pas wakker worden als het water ze tot aan de lippen is gestegen? Waarom krabben Nederlanders zich pas op het hoofd als de winter zo warm is dat trekvogels de vogeltrek afblazen en als de schaatsen voor het zoveelste jaar op rij in het vet kunnen blijven?

Als ik uit mijn raam kijk zie ik groene halsbandparkieten in de kale bomen in de achtertuin van de buren. In het Oosterpark schijnen er inmiddels tweeduizend te huizen. Tweeduizend fladderende exoten in Amsterdam. Aangenaam schouwspel. Of een omineuze voorbode?