‘Waarom ik niet blond ben.’ Filmster Raquel Welch is 66 en gaat nog steeds door het leven als schoonheidsideaal

Steeds meer make up- en modemerken kiezen rijpere vrouwen als boegbeeld. Zoals nu Raquel Welch. Sandra Heerma van Voss spreekt de filmster in Parijs

WELCH IN 1968: seksbom en single mom Foto Rex Features Mandatory Credit: STILLS / Rex Features Ltd. RAQUEL WELCH - 1968 SWIMSUIT STILLS / Rex Features Ltd.

‘Beauty editor’. Elk damestijdschrift heeft er minstens eentje in het colofon staan, maar wat zouden ze doen, schoonheidsredacteuren? De hele dag quotes bij elkaar bellen over de laatste mascara? Op kosten van de zaak gezichtsmaskers en modderbaden uitproberen? En zo ja, waarom wil dan niet iederéén schoonheidsredacteur zijn?

Het antwoord kreeg ik in suite 409 van het Plaza Athenée aan de Avenue Montaigne in Parijs, een in crème en goud beklede ruimte als een bonbondoos, met dik tapijt op de vloer. De Avenue Montaigne is de brede zijstraat ergens onderaan de Champs Elysées waar Dior, Prada, Dolce & Gabbana en nog zo wat topmerken hun kleren echt verkopen. Alles ruist, suist, fluistert er geld. Auto’s rijden niet, ze zoeven. Mensen lopen niet, ze klik-klakken (zij) of glijden (hij), aan hun polsen hangen tasjes vol koopwaar. En men logeert, als het even kan, in het Plaza Athenée.

Ik ben hier voor Raquel Welch. Glamoureuze, behoorlijk vergeten filmster voor de meesten, maar ‘Beauty Icon 4’ voor het ook in Nederland populaire make-up merk M.A.C., dat Welch vandaag aan de Europese pers voorstelt ter lancering van haar eigen, nieuwe make-up lijn. Hij zal in beperkte oplage, en maar zes weken lang, te koop zijn.

Maar Welch is nergens te zien.

Er zijn zes andere mensen, allen van top tot teen in het zwart – de dress-code had ik in elk geval goed gegokt. Twee van hen, Andrew uit Londen en Susan uit New York, hebben zich kort aan me voorgesteld: zij zijn de vertegenwoordigers van M.A.C., dat staat voor Make-up Artist Cosmetics en dat in 1984 begon als merk voor professionele visagisten. Verder heerst er een geladen stilte. Niemand gunt elkaar een blik. Niemand eet van de cake in de hoek. Waar is Welch? Waarom wordt de komst van een gezellige reeks roze en oranje gezichtsverfjes gevierd in deze sterfhuis-atmosfeer? Over die verfjes heb ik Welch ook helemaal niets te vragen, al gaat dat Andrew en Susan niets aan. Ik wil weten hoe het is om op 66-jarige leeftijd nog als schoonheidsideaal door het leven te gaan. En ik wil weten hoe Welch eruitziet. In die rimpelloze tijgerin uit de MAC-folder geloof ik niet.

Na twintig minuten stapt er van rechts opeens een vervaarlijk uitziende Aziaat het vertrek binnen. Vanachter een immense zonnebril kijkt hij de kring rond, armen over elkaar. Dan verdwijnt hij weer. Loos alarm. Wie was dit? „Hoeveel tijd zouden we met haar krijgen?” sist de Vlaamse collega met wie ik Welch moet delen in mijn oor. Ik heb geen idee.

We worden verlost van links, als er uit het derde vertrek dat kennelijk ook nog bij deze suite hoort een Brit in diplomatenpak stapt. Hij grijnst alsof hij zojuist een weldadige massage gekregen heeft, of nog beter. Andrew en Susan veren op. „Hoe wás het?” Zijn antwoord wacht ik niet af, want mijn naam klinkt; de Vlaamse en ik mogen naar binnen.

„Hi, I’m Steve Sauer”, zegt weer een man in maatpak, een Amerikaan dit keer. Steve Sauer maakt het zich gemakkelijk op een van vele fauteuils in een nog uitbundiger versierde, roze kamer. „Hello”, zegt dan een lief mevrouwtje met een schandalig diep decolleté. „I’m Raquel Welch.” We zakken neer in banken. Welch drinkt appelsap met een rietje, met voor zich op tafel haar eigen foto, op een stelling vol MAC-producten. Ze was ‘gevleid’ toen ze gevraagd werd om Icon 4 te worden, zegt ze, en deze lichte lip-gloss is haar favoriet, vooral voor op de bovenlip. Zo. Dat is achter de rug.

Mevrouw Welch, behalve u zijn er de laatste tijd meer oudere actrices die in reclamecampagnes voor schoonheidsproducten optreden (zie kader). Vindt u dat een goede ontwikkeling?

,,Ja ja, een paar van ons wringen zich naar binnen… Het werd ook hoog tijd. Ze zijn ons lange tijd vergeten, en dat was pijnlijk voor alle vrouwen. Want hoe goed je zelf ook gewapend bent tegen het idee dat je boven de veertig of boven de vijftig geen waarde meer hebt, het is moeilijk als je door de maatschappij genegeerd wordt, als je bestaan wordt ontkend en je in een hoekje wordt gestopt. Het is griezelig, en het is beledigend. Ik zeg altijd tegen vrouwen: geloof die propaganda niet, let er niet op, het is nonsens. Maar er is wel degelijk een glazen plafond van ageism (discriminatie op grond van leeftijd). En dat is ook voor jongere vrouwen erg, want die denken op hun 25ste al: o God, wat zal er met mij gebeuren, mijn tijd raakt op… En dan laten ze allerlei cosmetische ingrepen bij zichzelf doen die ze nog helemaal niet nodig hebben.”

Ik tuur nu ongegeneerd naar haar gezicht: een face-lift, zeker, maar een keurige. Welch’ levendige trekken hebben nog min of meer vrij spel.

De meeste vrouwen houden er wat hun uiterlijk betreft een weinig positief zelfbeeld op na. Wat is uw advies aan hen? En wat vindt u van het vrouwbeeld in modetijdschriften?

,,Je kunt die bladen best lezen, je hoeft je niet af te zonderen. Maar geloof nóóit dat je een kloon hoeft te zijn van de vrouwen die erin staan. Ik vind in elk blad hoogstens één tas of één jurk die me aanspreekt. De rest zie ik als de artistieke uitdrukking van een bepaalde stemming, een sfeer, die niets met mij te maken heeft. Als ik door de Franse Vogue blader, zie ik extreem dunne, jonge meisjes, die dingen dragen die ik veertig jaar geleden óók al te bizar gevonden zou hebben. Een soort verkleedkleren. Ik neem mode niet zo letterlijk, maar veel vrouwen doen wat wel. Die denken dat Vogue en Elle graadmeters zijn voor wat stijlvol is, en raken in paniek als ze niet in dat idee passen.

,,Ik heb me van jongs af aan anders gevoeld. Ik ben half Latina, en toen ik in Hollywood aankwam werd een etnische achtergrond bepaald niet als een pluspunt beschouwd. Bij 20th Century Fox wilden ze dat ik mijn naam in ‘Debbie’ zou veranderen. Raquel (spreek uit: Rakhèl) vonden ze vreemd, dat zou toch niemand kunnen uitspreken of onthouden. Maar ik was opstandig. De film-beauties die net vóór mij kwamen, de vrouwen waar ik in mijn jeugd tegen opgekeken had, waren Marilyn Monroe en Jayne Mansfield. En daar kwam ik: gebronsd, atletisch, grote jukbeenderen. Ik kon toch niet in een lief blond ding veranderen. Ik dacht: als ik succes wil hebben, kan ik maar beter mezelf blijven.”

U was ook een alleenstaande moeder.

„Ik durfde aanvankelijk niet tegen de studiobazen te zeggen dat ik twee kinderen had. Ik deed auditie voor sexy rollen, en ik wilde ze geen informatie geven die ze tegen me konden gebruiken. Ze kwamen er wel achter, natuurlijk, maar toen was het al te laat. Het was wel zwaar. Als ik filmopnamen op een vulkaantop had, in de kou en de sneeuw, moest ik m’n kinderen soms dagenlang bij een oppas in een hotel aan de voet van de berg achterlaten. Dan zat ik met een enorm schuldgevoel. Nu gaan die dingen makkelijker, denk ik. Vrouwen kunnen hun kinderen meenemen naar de set.”

Beschouwde u uzelf als een feministe?

,,Die kans kreeg ik niet. De feministen van toen hadden een duidelijk oordeel over mij: ik was het ‘sexobject’. Dat irriteerde me. Ik dacht: hier ben ik, ik ben moeder, ik ben alleen, ik ben er geheel op eigen kracht gekomen, met lef en geluk. Mensen vinden me sexy, ja. Is dat erg? Ik ben geen geleerde, ik zit in de showbusiness!”

Hoe kijkt u terug op uw filmcarrière? Bent u tevreden over de rollen die u kreeg?

,,Ik had best meer gewone vrouwen willen spelen, maar op audities kreeg ik steevast te horen dat ik ‘te exotisch’ was. Op den duur legde ik me dus maar neer bij mijn status als comédienne in het lichte genre. Ik heb wel rollen geweigerd. Barbarella, bijvoorbeeld. Dat die film voor Jane Fonda zo’n succes werd, kwam toch vooral door haar kostuum, laten we wel wezen, met die plastic cups. Ik vond actiefilms leuk om te doen. Ik wilde altijd one of the boys zijn. Kerels als Jim Brown en Burt Reynolds, dat waren spierbonken, die vreselijk goed met paarden overweg konden. Ik hield ze niet bij, maar het was leuk om het te proberen. Doordat ik zo getypecast werd, moest ik me in interviews wel constant verdedigen, bewijzen dat ik niet stom was. Dat dacht ik tenminste. De pers zat je in die dagen ook al op je nek. Het studiosysteem stortte in elkaar, dus wij werden niet meer beschermd, zoals de sterren uit de Gouden Tijd. Weet je, Bette Davis vertelde me een keer…”

„Ehm.” Het is Steve Sauer. „De tijd is om, ben ik bang.” „O! Well”, zegt Raquel Welch, en ze schudt ons de hand. „Bye now! It was fun.”

De Beauty Icon 4 lijn van M.A.C. is vanaf 10 februari te koop. Zie www.maccosmetics.com.