Neushaartjes

In de krant staat dat Jan Ullrich speeksel heeft afgestaan aan het Duitse gerecht. Daarmee is de eerste stap naar een dna-test gezet.

Ik zie Der Jan bij de dokter zitten. Hij bereidt zich geconcentreerd voor op een fluim à la Frank Rijkaard. Als het eenmaal gelukt is, mag hij bij de verpleegster een briefje aftekenen. De renner is nu voor de eeuwigheid geregistreerd.

Speeksel afstaan: ik moet dan altijd denken aan Saddam. Vernederend, onwaardig, propaganda. Waarom geen sperma? Zeggen uitwerpselen ook niet iets over een mens? Zelfs in de haren zijn sporen van cocaïne terug te vinden. De tijd is nabij dat een wielrenner er een plakboek van geknipte neushaartjes op na moet houden. Niets mag verloren gaan.

Theo de Rooij heeft zijn renners schriftelijk verzocht om DNA af te staan. Hij acht het nuttig en billijk in de nimmer aflatende strijd tegen doping. Rabokopman Michael Boogerd heeft de verklaring ondertekend „om niet op een lijst van verdachten te staan”. Wie weigert, bekent schuld, is de redenering van De Rooij.

Het hele peloton in een databank: een grotere schending van de privacy is niet denkbaar. Renner of crimineel, wat maakt het uit? De Rooij mag dan met de vlag voorop lopen op het slagveld van goede bedoelingen, je weet nooit wat macht doet met een verlegen padvinder. De Raboploeg kan met het ingezamelde celmateriaal van renners nog héél gekke dingen ondernemen. Databank, het klinkt slaperig, maar is het niet.

Een DNA-test was voor verkrachters en moordenaars, nu dus ook voor wielrenners. Niets blijft geheim. Wie de erfelijke code van Boogerd in zijn bezit heeft, kan zien wat de levensverwachting van de renner is, en wanneer hij de eerste symptomen van Alzheimer zal vertonen. Een vaderschapstest is uiteraard zo gepiept en Michael kan ook niet meer ontkennen dat hij de heer Holleeder ooit een hand heeft gegeven.

Wat doe je dan nog op een fiets?

Urine is ook lichaamseigen, maar een plasje pleegt geen aanslag op de integriteit van een lichaam. Een DNA-test doet dat wel. Zeker in het wielermilieu zullen altijd handige oplichters te vinden zijn die de genetische vingerafdruk van Tom Boonen willen en kunnen lezen.

Niets is waterdicht in dit wereldje. Van het dopecircuit naar een DNA-zwendel, ik weet niet of dit dan de ethische vooruitgang is waar ploegleiders en renners op zaten te wachten.

Kampioenen als Paolo Bettini en Alejandro Valverde hebben zich openlijk tegen het afstaan van DNA uitgesproken. Bettini zei zelfs dat hij bij deze verplichting niet meer zou koersen. De renners van de Raboploeg hebben minder zelfrespect. Zij zouden alles afstaan voor een luizencontractje en een zonnebril. Vader, moeder, vrouw en kinderen. Mondigheid is voor thuis, in de schuur.

Jawel, De Rooij heeft het in zijn brief over een vrijwillige basis. Hij kan niet anders. Dat is nog de grootste perversie. Met de heksenjacht die nu door het peloton raast, is van vrijwilligheid überhaupt geen sprake. De Rooij zit lang genoeg in het wielrennen om te weten dat roddel de ultieme ethiek is van de beroepsgroep.

Eigenlijk ben ik nu verdrietig. In het wielrennen had je nog helden. Generatieloze mannen die hun eigen landschap, oorlog en vrede waren. Tijd, beschaving en mode waren niet des wielrennen. Kuiper en Boogerd, ze zijn van hetzelfde DNA, maar gelukkig niet van dezelfde glorie. Nu eens kruipen ze, dan weer geselen ze, maar uiteindelijk doen ze alles voor een palmares. De onschuld van een palmares, daar heeft De Rooij nooit bij stil gestaan. Een palmares heeft geen DNA.

Wielrenners kunnen zichzelf niet meer in bescherming nemen. Ze zijn niet geoefend in een eigen mening, in een eigen moraal. Ze laten zich de wet voorschrijven door zelf benoemde moraalridders, type De Rooij. Meneer Rouvoet, nu in een hoerenschemer met vullinkjes in het schouderblad. Theo wil zo graag Rabo zijn.

Wie neemt het eigenlijk nog op voor wielrenners? Van de Rabobank hebben we de laatste dagen niets gehoord. Hallo, Rabo, moet een zwangere sollicitant eerst haar DNA ontbloten voor ze aan de balie mag glimlachen naar boeren en buitenlui? Zeg het maar! De Rooij vindt van wel.

De dag dat Erik Dekker en Michael Boogerd mannen worden, bieden ze hun ontslag aan bij Rabobank. Nooit meer zal er een ChristenUnie-achtige duisternis in hun leven zijn.