Grotestadsmuziek

Bloc Party: A Weekend In The City (Wichita, distr. V2) *****

Bloc Party: A Weekend In The City (Wichita, distr. V2)

Met het debuut Silent Alarm rekende Bloc Party zichzelf meteen tot de slimste jongetjes van de punkfunk-klas. Hoe kom je zo’n sterke openingszet, en de bijbehorende druk van het succes, weer te boven? Voorman Kele Okereke leek al snel tabak te hebben van het eeuwige getoer, maar thuis in Oost-Londen is het ook niet altijd alles. Toch is dat het decor voor een sterke, verdiepende tweede plaat, losjes gedrapeerd rond het aloude zaterdagavond-en-zondagochtend-gevoel in de grote stad.

Dat mag clichématig klinken, en de zin ‘East London is a vampire that sucks the joy right out of me’ in opener ‘Song For Clay’ doet het ergste vrezen. Maar Okereke noemt de dingen graag bij de naam. Dat leidt tot de ongemakkelijke observaties over alledaags racisme in de Britse samenleving van na 9/11 en 7/7 in ‘Where Is Home?’, dat nadrukkelijk gaat over het lot van tweede-generatie-immigranten. Dan weet Okereke, als zoon van Nigeriaanse ouders, waar hij over praat. ‘On’ gaat over de valse, kwikzilveren suggestie van superioriteit in een snuif cocaïne en ‘Sunday’ draait om de zware ochtend na een zware nacht: ‘I love you in the morning / When you’re still strung out.’ En dat dus over een hunkerende beat en een tere, ijle melodie, die je op slag met de kater verzoent.

Want Bloc Party heeft een prettige groei doorgemaakt sinds de dwarsige indiepunkfunk-volgens-het-boekje op het debuut. Met hulp van producer Jacknife Lee slingerde de groep subtiele elektronica-invloeden rond de ritmes en gitaren, die toch weer wat minder hoekig en krassend klinken als op Silent Alarm. Zelfs abstracte, Aphex Twin-achtige drum ‘n’ bass-beats lijken onverwacht goed te gedijen onder Okerekes broeierige, intense liedjes. Maar het kan nog een stuk exotischer met die invloeden: Okereke noemt zelfs de hedendaagse Poolse componist Penderecki als inspiratiebron, vooral op het stemmenweefsel in de single ‘Prayer’.

Het ambacht van ouderwets songschrijversschap is aan Okereke ook wel besteed. Neem nou de opzwepende manier waarop in ‘I Still Remember’ naar het refrein wordt toegewerkt, met zwachtelende koortjes en gitaren die in U2/vroege PiL-stijl (maar dat is eigenlijk hetzelfde) deze introverte euforie nog een fikse slinger meegeven. Moeilijke tweede, wat nou moeilijke tweede? Bloc Party had de last van een onverwacht succesvol debuut te dragen, maar heeft zich met de donkere tinten van A Weekend In The City glorieus uit dat dilemma gered.

JACOB HAAGSMA