Engelse aapjes kijken

COCKNEYVERHALEN: Jamie T. Jamie T. naast het Astoria Theatre in Londen, waar hij die avond zal optreden Campert, Cleo

De Engelse pop zit vol chroniqueurs van het dagelijks leven, en dan vooral van de excessen daarvan: die waar je koppijn van krijgt. Charmant, charmant, maar na het zoveelste dronkemansverhaal, stappersexpeditieverslag of drugssage weten we het onderhand eigenlijk ook wel. Vooral als die uit de mond van Mike Skinner/The Streets komen. Toch beleven we nu weer de lancering van een nieuw fenomeen in dit genre, naaste artistieke familie van The Streets en een goede vriend van Lily Allen.

Jamie T, die al een paar Britse hits in de achterzak heeft, is voorin de twintig en houdt er nog een behoorlijk frisse kijk op de materie op na. Dat blijkt meer uit de clip van ‘Sheila’ dan uit de tekst, want die gaat toch weer over een titelheldin die gaat stappen met haar mates en met wie het niet goed afloopt. Half rappend en half zingend vertelt hij over Sheila, Stella en Georgina, in het soort moddervette Cockney dat bij dit soort ontboezemingen hoort. Reuze grappig is dan weer de ‘sample’ van de eerbiedwaardige dichter John Betjeman: ‘Good heavens you boys, blue-blooded murder of the English tongue.’

Maar goed, die clip. Daarin geen Sheila, Stella en Georgina, zelfs niet van die meer of minder fleurige Londense stadsgezichten (de plaats van handeling van Jamie T’s debuutalbum, het pasverschenen Panic Prevention), maar een nogal naturalistisch inkijkje in een wat triestige huiskamer. Die wordt, en dat is dan de twist, geheel en al bevolkt door aapjes. Zij houden zich bezig met dezelfde zaken als mensen: televisiekijken, lezen, stofzuigen, de deur uitgaan, weer terugkomen, en, eh, drinken.

Zo veel verschilt het bestaan van de aap dus niet van dat van de mens, lijkt dit filmpje te willen zeggen Of komt dat verlekkeren aan de banaliteit van die massaal stappende en brakende jongeren misschien botweg neer op aapjes kijken? Het kan geen kwaad om eens te loeren naar de clip van ‘Don’t let him waste your time’, van een wat oudere observator van de Britse samenleving.

Jarvis Cocker houdt er vanuit zijn huidige woonplaats Parijs een fris buitenstaanders-perspectief op na, hetgeen mogelijk zijn rijgedrag in deze clip verklaart. Hij is een taxichauffeur, die zijn jonge cliënte – een Sheila, een Stella, een Georgina? – adviseert over haar onwillige vriendje. Terwijl hij achterstevoren over de bank hangt, moet menige weggebruiker zich ijlings uit de voeten maken. Hoe goedbedoeld zijn interventie ook is, neem dus geen taxi met Cocker aan het stuur. Al zei hij daar zelf over: „Ach, ik rekende maar 9 pond 20.”

JACOB HAAGSMA