Een nomade heeft geen adres

De tweede procesdag tegen Guus Hiddink verliep niet ongunstig voor de voetbaltrainer. De bondscoach van Rusland vroeg erkenning van zijn bestaan als nomade. De kernvraag is: wat doet de belastingdienst met zwervers?

Guus Hiddink bijna een jaar geleden als trainer van PSV. Foto Bas Czerwinski 22-03-2006, EINDHOVEN. PSV TRAINER GUUS HIDDINK TIJDENS DE WEDSTRIJD TEGEN AZ. FOTO BAS CZERWINSKI Czerwinski, Bas

Hoe vaak zal het voorgekomen zijn dat de deurwaarder van de rechtbank in Den Bosch na afloop van de zitting naar de verdachte loopt en hem om een handtekening vraagt? Guus Hiddink kon er gisteren nog wel de humor van in zien. De voormalige coach van PSV verblikte of verbloosde niet en zette zijn krabbel op een papier. „Alstublieft”, zei hij op kalme toon.

Een paar meter verderop probeerde de advocaat van de voetbaltrainer aan een groepje journalisten uit te leggen waarom zijn cliënt in zijn ogen het gelijk aan zijn zijde heeft. Raadsman Jan Leliveld is ervan overtuigd dat de strafrechter Hiddink niet zal vervolgen voor belastingontduiking. „We hadden ook liever gezien dat deze zaak bij de belastingrechter was behandeld. En misschien dat de officier van justitie daar na vandaag ook zo over denkt”, zei Leliveld die met moeite een glimlach kon onderdrukken.

De leden van het ‘Team Hiddink’ verlieten de rechtzaal na dag twee van het proces tegen een van de meest succesvolle Nederlandse voetbaltrainers als de morele winnaars. Getuigendeskundige prof. dr. Irene Burgers, hoogleraar Internationaal Belastingrecht aan de Rijksuniversiteit Groningen, kon op de vele vragen van rechter J. Bik en officier van justitie C. Loos geen eensluidend antwoord geven. Op een gegeven moment betitelde ze de vraagstukken die haar voor werden gelegd als „razend ingewikkeld”. Als zelfs een rechter, een officier en een hoogleraar worstelen met de wetgeving, dan mag toch niet van een voetbalcoach verwacht worden dat hij alles weet, luidde de redenering van de verdediging.

In zaal A van de rechtbank in Den Bosch stond gisteren de vraag centraal of Hiddink in delen van 2002 en 2003 nu formeel in België of Nederland woonachtig was. Na het WK van 2002 verruilde Hiddink het bondscoachschap van Zuid-Korea voor een baan als hoofdtrainer van PSV. Mede op advies van zijn adviseurs koos de oud-voetbalprof ervoor om een huis in het Belgische plaatsje Hamont-Achel te betrekken. Op de eerste dag van het proces maakte Hiddink zelf al duidelijk dat hij geen nacht in de woning heeft doorgebracht. „Ik heb me er nooit senang gevoeld en ik had geen zin om naar het plafond te staren’’, legde hij uit.

Volgens officier van justitie Loos had Hiddink nooit de intentie om zich permanent in België te vestigen en had hij in Nederland nog ,4 miljoen euro aan de belasting moeten betalen. De verdediging van Hiddink zag dat anders. De trainer mocht dan zelf hebben toegegeven dat hij zelden of nooit in België verbleef, maar het blijft de vraag of dat wel daadwerkelijk nodig was. Het alleen ‘permanent beschikken’ over een woning zou al voldoende kunnen zijn. Halverwege de zitting richtte de rechter zich tot Hiddink. „Als u vragen heeft, bent u vrij die te stellen?” Hiddink schudde even met zijn hoofd. „Nee, ik vind het boeiend, maar heel complex.”

De vraag rees vervolgens of wel kan worden aangetoond dat de voetbaltrainer in de tweede helft van 2002 in Nederland woonde. Hiddink schilderde zichzelf aan het begin van de week af als een nomade. Als een soort zwerver die voortdurend op andere plaatsen sliep. In hotels, bij PSV, bij zijn vriendin in Amsterdam en zelfs in zijn auto. „Wat doet de belastingdienst eigenlijk met zwervers?”, luidde één van de vragen die getuigendeskundige Burgers gisteren niet kon beantwoorden.

De FIOD heeft in het onderzoek naar Hiddink telefoons afgeluisterd, huiszoekingen gedaan, e-mails achterhaald en zelfs langs de A2 gepost, om aan te bewijzen dat de trainer vrijwel nooit in België verbleef. Maar daarmee werd niet aangetoond dat hij woonachtig was in Nederland. De officier van justitie voerde gisteren de Nederlandse auto, het Nederlandse rijbewijs, zijn Nederlandse vriendin, zijn Nederlandse adviseurs en zijn Nederlandse verzekeringen op als aanwijzingen, maar daarmee is volgens Burgers niet het bewijs geleverd dat Hiddink inwoner van Nederland was. „Mensen die een relatie met elkaar hebben, kunnen best in twee verschillende landen wonen”, stelde ze. „En wat is iemands thuis? Daar bestaat geen jurisprudentie over.”

Na een paar uur maakte de rechter een einde aan het getuigenverhoor. Hiddink noemde de rechter „aardig” en „attent”, maar blijft zich kwaad maken over de strafzaak. Met ingehouden woede: „Het steekt me nog het meest dat ik word beschuldigd van frauderen. Dat doet pijn. Ik heb me nooit een verdachte gevoeld. Ook hier vandaag in de rechtbank niet. De mensen vergeten dat ik zowel in Zuid-Korea als in België al belasting heb betaald.”

Dinsdag aanstaande wordt de rechtszaak vervolgd met het requisitoir van de officier van justitie, waarna de week erop de advocaten hun pleidooien houden. Op 27 februari doet de rechter uitspraak.