Clap Your Hands

Het debuutalbum van Clap Your Hands Say Yeah kreeg vooral bijval op internet. De band uit Brooklyn deed dan ook in de juiste muziek op het juiste moment: slimme indierock met precies zoveel goed verpakte referenties aan vroeger (vooral de hoekige paranoia van oude new wave) dat het direct herkenbaar klonk, en genoeg dwarsigheden om de spanning erin te houden. Die excentrieke trekjes lijken op de opvolger de overhand te nemen, zo blijkt uit het ongemakkelijk vervormde titelnummer. Die distortion draagt bij aan een ongenadige spanning, en dat geldt ook voor de overige kleuren die de band overvloedig over de liedjes legt. Het klinkt soms net zo scherp en schrijnend als de nasale stem van voorman Alec Ounsworth. Stug dóór luisteren is het devies, dan valt de onontkoombare dansvloerclimax van Satan Said Dance in vruchtbare aarde. Bij vaker draaien volgt het ja-woord vanzelf.

Jacob Haagsma

Clap Your Hands Say Yeah: Some Loud Thunder (Wichita, distr. V2) Concert: 8/2, Paradiso Amsterdam