Bang voor de dokter 2

Het is verheugend dat NRC Handelsblad aandacht heeft geschonken aan de zorgwekkende ontwikkelingen binnen de medische opleidingen. De medische beroepsgroep is tamelijk autistisch ingesteld, wars van elke inmenging van buiten, van niet-medici. Dit maakt het mogelijk dat een voor de opleiding onwerkzame situatie ontstaat. Het melden van samenwerkingsproblemen in een specialistenmaatschap aan derden (ziekenhuisdirectie, bestuur van medische staf, centrale opleidingscommissie, regionale opleidingscommissie) zien de meeste specialisten als onnodig complicerend en als een zwaktebod. Ook de personen die zitting hebben in genoemde gremia, moedigen veelal meldingen van samenwerkingsproblemen niet aan, want zij zijn bang zich aan koud water te branden, worden gehinderd door vriendjespolitiek of diskwalificeren zich anderszins.

Als het dan zover komt dat de Specialisten Registratiecommissie de opleiding niet meer erkent, gaan alle betrokkenen hun respectieve straatjes schoonvegen zonder daadwerkelijke introspectie onder leiding van een onafhankelijke onderzoekscommissie. Als al een onderzoekscommissie wordt benoemd (gewoonlijk door de directie die zelf ook een dubieuze rol gespeeld kan hebben in een affaire), worden de bevindingen van die commissie vaak verborgen gehouden voor de overige specialisten van de medische staf, wellicht omdat de commissie ook ernstige kritiek uitoefent op de directie, de eigenaar van het rapport.

Ik pleit voor het instellen van een onafhankelijke vertrouwenspersoon, zoals die al fungeert voor klagende patiënten. Opleiders, specialisten van opleidingsmaatschappen, arts-assistenten in opleiding kunnen bij deze persoon op elk moment problemen signaleren. Hierbij moet goede regelgeving adequate bijsturing mogelijk maken, zodat de kwaliteit van de opleiding continu in plaats van eens in de vijf jaar getoetst en bewaakt kan worden. Daarnaast pleit ik voor een goed geregelde bemoeienis van de Medische Specialisten Registratiecommissie (MSRC) en de Wetenschappelijke Verenigingen van medische specialisten met ziekenhuizen en maatschappen wanneer de kwaliteit van hun opleidingen bedreigd wordt. In feite zouden de secretarissen van de MSRC deze taak op zich moeten nemen, maar dat vereist eerst een goede regelgeving en taakomschrijving, alsmede een uitbreiding van het aantal secretarissen van de MSRC.