Wij praten over van alles en nog wat

Regisseur Jean Claude Brisseau heeft de gewoonte om zijn actrices erg naakt en erg intiem in beeld te brengen – met drie mannen, nee met vijf mannen seks hebben op een hotelkamer, masturberen voor een vreemde man, dat soort dingen moeten zijn actrices voor de camera doen. Twee van hen hebben hem aangeklaagd wegens seksuele intimidatie. Een andere was in Rotterdam op het filmfestival en werd geïnterviewd over haar rol in zijn laatste film, Les anges exterminateurs, over hoe moeilijk het is om seks te acteren, over haar verhouding tot de regisseur die zich volgens haar werkelijk volmaakt had gedragen. Het was geen interview dat een schandaal wilde blootleggen, en het was ook niet verkeerd nieuwsgierig, het was interessant en informatief. Ook met de regisseur werd gesproken en ook die vertelde aardig over wat hem dreef. Elke avond zijn zulke interviews, doorspekt met fragmenten uit de betreffende films, te zien op Cinema.nl: IFFR 2007. Woensdagavond vertelde bijvoorbeeld de Afrikaanse regisseur Abderrahmane Sissako met zachte stem over zijn films die niet met professionele acteurs gemaakt worden, want die bestaan niet in Mali waar helemaal geen filmindustrie is. Het is alleen al fijn om een aardige Afrikaanse intellectueel aan het woord te horen, in plaats van een wapenhandelaar, een dictator of een slachtoffer van geweld. Zo’n programma als dit is waarop je hoopt, een introductie in het onbekende, die met zorg en aandacht wordt gedaan. Vanavond en morgenavond nog.

De gesprekken over seks voor de camera en wat je zou willen laten zien, waren eigenlijk wat minder gênant dan het geluk dat Hans Wiegel met ons wilde delen bij Pauw & Witteman. Jeroen Pauw interesseerde het blijkbaar allemaal enorm, hoe het zomaar kon dat Wiegel alwéér een nieuwe vrouw had op zijn leeftijd („Zij was destijds mijn eerste meisje”), waar ze gingen wonen, hoe ze het hadden („Wij praten thuis over van alles en nog wat” – Wij niet. Stel je voor.) Van proftennisser Raemon Sluiter, wilde Pauw ook al alles weten over zijn vriendin of zijn ex-vriendin of zijn vorige ex-vriendin en zijn aanstaande ballenmeisje – hou toch op! En dan nog dat stompzinnige door de kijkers samengestelde kabinet waar we elke avond weer een Jan des Bouvrie of een Jaap Stam aan kunnen zien toevoegen. Hu.

Er was ook een documentaire te zien gisteravond in Holland Doc, Tiengemeten 2001-2006 van Digna Sinke. Had van tevoren gedacht dat het iets zou zijn waarbij je je flink zou opwinden, al die goedlopende boerenbedrijven die opgeheven moeten worden ten behoeve van ‘nieuwe natuur’ met ‘lichte horeca’, terwijl er tóch al 300 boerenbedrijven per week sluiten, maar die strijd was blijkbaar al lang gestreden. De afgelopen vijf jaar is voornamelijk besteed aan het wegkrijgen van de laatst overgebleven boeren, de gebroeders Vos. Je zag jaar in jaar uit Leen Vos tevreden naar zijn akkers kijken: „Nu nog wat regen, dan wil het wel groeien.” Uiteindelijk vertrok hij ook. Een mooie bomenlaan werd gekapt, die past niet in de natuur. Er werd veel vergaderd in zielloze zaaltjes: „Dat we daar ook alert op zijn dat de signalen die naar buiten gaan dat we ons daar ook aan houden.” Heel belangrijk.

Eigenlijk was het een beetje saai. Eigenlijk werd je er niet veel wijzer van en wist je ook niet wat het ertoe deed en sprak niemand over de mogelijkheid – is die ooit overwogen? – om hier nu eens een samenwerking tussen boer en natuur en beheer te verwezenlijken. Kleinschalig boerenland is toch ook mooi, en idyllisch en vol van eh „wildernis, weelde en weemoed”, de toverformule voor Tiengemeten. Maar ja. Passons.

Reageer op deze column via www.nrc.nl/ogen