Vanaf morgen niet meer: de pauze in het theater

Het is vaak tien minuten wachten op je beurt. Dan heb je je drankje. Dan moet je je met flesjes, glazen of koffiekopjes door een haag van mensen wurmen. En dan moet je alles nog vlug-vlug opdrinken, want de pauze is zo weer voorbij.

Waarom gaat het toch zo vaak mis bij theaters? Dringen bij de bar. Chagrijnig worden omdat het personeel zo sloom is. Mensen die voordringen. En mensen die gewoon worden genegeerd, van die keurige mensen die de brutaleriken voor het gemak maar laten voorgaan.

De pauze is verreweg het vervelendste onderdeel van een avond in het theater – tenzij het toneelstuk vreselijk slecht is natuurlijk. Een pauze verloopt eigenlijk alleen goed als je meteen bij aanvang de zaal uitdrentelt en bij de bar gaat staan. Maar ja, een avondje theater is toch vooral ontspanning, liever geen haast. En dus gewillig achteraan in de rij aansluiten. Ook al zoiets, trouwens: er is vaak helemaal geen rij. Het is gewoon allemaal naast elkaar, door elkaar, de snelste weg naar de bar zoeken. Dringen, nog net geen duwen en trekken.

Twee kleine voorbeelden. Waar gebeurd, in de afgelopen week.

Situatie 1. Groot theater. Enige tijd wachten bij de bar met een vriendin. Als zij uiteindelijk aan de beurt is, bestelt ze een koffie en een biertje. Is het antwoord: „Warme dranken zijn aan dat buffet daar.” Dus wij met één biertje naar de andere bar gelopen. Koffie besteld. Op het moment dat we een statafel hadden bemachtigd, gaat de bel. Pauze voorbij.

Situatie 2. Klein theater. Eén bar. Drie jongens erachter die de indruk wekken druk bezig te zijn, maar niet echt snel bestellingen afhandelen. Een van de drie moet ondertussen lege glazen ophalen. En een ander is – serieus – minutenlang bezig met het persen van sinaasappels, omdat iemand „vijf verse jus” heeft besteld. Na een minuut of twintig eindelijk onze drank gekregen. En jawel! Pauze voorbij, nog voor de eerste slok genomen is. Biertje mee de zaal in nemen? Mag niet. Dus het glas in anderhalve minuut naar binnen werken. Bah. Wat een vervelend intermezzo van de voorstelling (die trouwens buitengewoon goed was: De ideale ernst of het belang van een echtgenoot van ’t Barre Land, een hilarisch stuk uit 2003 opnieuw uitgevoerd, nog twee avonden te zien: volgende week in Theater Frascati in Amsterdam).

De pauze. Twintig vervelende minuten. Wachten op je drankje. Wachten op het tweede deel van het stuk. De sfeer in de zaal is direct na de pauze ook al zo ongemakkelijk: er is geroezemoes, de concentratie is verdwenen bij het publiek. Het kost vaak even voor de zaal weer vol aandacht is.

Weg met de pauze in het theater!