Vaak blijven luisteren, uiteindelijk kom het goed

CD Indierock Clap Your Hands Say Yeah: Some Loud Thunder Wichita, distr. V2 ****-

cd indierock

Clap Your Hands Say Yeah: Some Loud Thunder Wichita, distr. V2

Het titelloze debuutalbum van Clap Your Hands Say Yeah kende weliswaar een stoffelijke vorm, maar kreeg in eerste instantie vooral bijval via de bloggersgemeenschap en via andere wegen op internet. De band uit Brooklyn deed dan ook in de juiste muziek op het juiste moment: slimme indierock met precies zoveel goed verpakte referenties aan vroeger (de hoekige paranoia van de oude new wave), dat de boel direct herkenbaar klonk, en net zo veel dwarsigheden dat de spanning erin bleef.

Die excentrieke trekjes lijken op de opvolger de overhand te nemen, zo blijkt uit het ongemakkelijk vervormde, openings- annex titelnummer. Die vervorming draagt bij aan een ongenadige spanning, en dat geldt ook voor de overige kleuren die de band, samen met producer David Fridmann, overvloedig over de liedjes heeft gelegd. Gemakzucht is daarbij nooit de motivatie: die kleuren lijken aardig te vloeken en de boel klinkt soms net zo scherp en schrijnend als de nasale stem van voorman Alec Ounsworth.

Stug door luisteren is het devies, en dan zal de onontkoombare dansvloerclimax van Satan Said Dance stevig aankomen. Bij vaker draaien volgt het jawoord vanzelf.

Concert: 8 februari, Paradiso Amsterdam