The Eagles of Death verknalt glamrock

Concert: Eagles Of Death Metal. Gehoord: 1/2 Paradiso. Herhaling: 2/2 013, Tilburg.

Knap van zo’n middelmatige barband om volle zalen te trekken. Eagles Of Death Metal was bedoeld als luchtig nevenproject van de Amerikaanse woestijnrockgroep Queens Of The Stones Age, opgericht door zanger Josh Homme om uiting te geven aan zijn wat meer triviale glitterock-neigingen. Met lugubere death metal heeft het niks te maken; het moest een kruising worden tussen hardrock en het popgevoel van The Eagles.

Twee lekker ruw rockende cd’s kwamen er, waarvan het recente Death By Sexy nadrukkelijk vermeldt dat Homme de belangrijkste man is naast zanger/gitarist Jesse Hughes. Ook andere sterren als Dave Grohl en Jack Black verleenden hun diensten. Maar Homme had geen tijd en stuurde Hughes op pad met drie onbekenden.

Met zijn vette haar, druipsnor en grote zonnebril is Jesse Hughes een karikatuur van een stoere rockzanger. Ook zijn neiging om liedjes aan „The Ladies” op te dragen, helpt niet om hem serieus te nemen. Zijn bar slechte zang maakt het recept voor een hilarische rock ‘n’ roll-pantomime compleet. Snoeihard beukend bracht het viertal een kreupele travestie van de muziek op de plaat, die niets meer had van het frisse glamrockgevoel. Slechts een enkele keer werd het publiek meegesleept in een maalstroom van rockherrie, zoals bij het expres domme liedje I want you so hard.

Helaas was het repertoire snel op en moest de band overgaan op obligate covers van Ramones en Stones. Toen hadden ze al de slechtste versie ooit van Stealers Wheel’s Stuck in the middle with you gespeeld, toonloos met discobeat.