‘Je ziet mij geen buisjes pillen slikken’

Zangeres en musicalster Simone Kleinsma (1958) vertolkt Judy Garland in de voorstelling Aan het einde van de regenboog.

foto Marco Bakker/ HH Nederland Amsterdam 17-05-2005 Simone Kleinsma, Musicalster/Actrice Foto Marco Bakker/HH Bakker, Marco;Hollandse Hoogte

Staat u veraf van Judy Garland?

„Nu heel dichtbij, door alle repetities en try-outs. Ik heb me verdiept in haar leven, films bekeken, liedjes beluisterd. Maar ik speel geen imitatie. Dat is een valkuil, want dan gaan mensen je vergelijken. Wij laten haar zien in de laatste maanden voor haar dood.”

Zij werd dood gevonden in de badkamer door haar minnaar. Zien we die scène?

„Nee hoor, je ziet mij geen buisjes pillen slikken en vervolgens neervallen. Wel is duidelijk dat ze aan het slot in een andere wereld is, zoals haar bekendste lied zegt: Over the rainbow of, in onze vertaling, Aan het einde van de regenboog. Ze heeft een plek voor haarzelf gevonden. Misschien is haar betrekkelijk vroege dood wel een geluk voor haar, anders was ze heel droef en vereenzaamd gestorven.”

Ze werd beroemd als Dorothy Gale in ‘The Wizard of Oz’. Ze was toen zeventien. Zien we u ook zo?

„Ik draag geen vlechtjes en heb niet het hondje Toto in mijn arm. Ze was een wereldberoemd kindsterretje. Ze maakte vele films per jaar, kreeg overdag uppers en ’s nachts slaappillen.”

Haar gebrek aan zelfvertrouwen was legendarisch...

„Is dit een vraag? Een van de belangrijkste zinnen die ik zeg, luidt: „Het is iets verschrikkelijks om te weten waartoe je in staat bent en dat niet meer te halen.” Als een rode draad loopt die angst door onze toneelvoorstelling. Het gaat over de schaduwzijde van de roem. Ze had aanvallen van paniek en ze was bang voor haar eigen vergankelijkheid. De verslaving aan drank en pillen maakte haar grillig en grimmig.”

Lijkt uw stem op die van Judy Garland?

„Nee, en dat hoeft ook niet. Ik zing met mijn eigen stem. Ze zeggen dat zij een ‘natuurlijk vibrato’ heeft, maar dat heeft iedereen. De liedjes zijn net toneelscènes. Aan het einde van de regenboog is dan ook geen musical, maar een toneelvoorstelling met zang.”

Paul de Leeuw is uw pianist Anthony. Hoe gaat dat?

„Mensen verwachten dat we een liedjesavond brengen maar dat is niet zo. We spelen rollen, vertellen een verhaal over een tragische heldin.”

Welke indruk wilt u achterlaten?

„We hebben gemerkt dat mensen ontroerd zijn aan het slot. Ze zijn stil, hebben inzicht gekregen in haar leven. Ze was ook komisch en grappig.”

Noemt u eens een voorbeeld.

„Als ze de rekening van een hotel niet kon betalen, sloop ze met haar kinderen met alle kleren aan het hotel uit. Of ze dreigde met zelfmoord. Dat kon de eigenaar alleen voorkomen door haar gratis nog een week te laten blijven. Want anders zou het hotel beroemd en berucht worden als het hotel waar Judy haar laatste sprong deed.”

Zij geldt als symbool van de Golden Era van Hollywood. Bestaat er een Gouden Tijd van de Nederlandse musical?

„Ik heb aan het begin gestaan van de opbloei van de musical in Nederland. Dat vervult me met trots. We doen niet onder voor Londen of Broadway.”

Heeft schrijver Peter Quilter iets gezien?

„Hij heeft tips gegeven over de humor. ‘If happy little bluebirds fly beyond the rainbow, why, oh why can’t I?’ is de kern van onze voorstelling. Judy wilde een normaal leven leiden, maar haar tragiek is dat ze nooit een normaal leven heeft gekend.”

Aan het einde van de regenboog. Première: 3/2 Luxor Theater, Rotterdam.