Engelse rugbyers op jacht naar eerherstel

Het Zeslandentoernooi moet voor de Engelse rugbyers de ommekeer worden op weg naar het WK, later dit jaar in Frankrijk.

Mark Hoogstad

Het nieuws sloeg begin deze week in als een bom. Wilko keert terug! Net op tijd om het Engelse rugby te behoeden voor wat verdacht veel begon te lijken op een totale ineenstorting. Na maanden van kommer en kwel hadden de Engelse rugbyfans weer reden tot juichen.

Want Johnny ‘Goldenboot’ Wilkinson, dat is en blijft de volksheld met de ‘magische voeten' en de ‘fenomenale traptechniek’, de rugbyer die aan de basis stond van de historische overwinning (20-17) van Engeland bij het WK ruim drie jaar geleden ten koste van gastland en titelverdediger Australië.

Die Johnny Wilkinson dus keert morgen terug, wanneer de Engelsen op eigen veld stuiten op Schotland, in hun openingsduel van het jaarlijkse Zeslandentoernooi. Zeven maanden vóór het WK in Frankrijk geldt de 106de editie van Europa’s oudste landentoernooi (sinds 1883) als het medicijn dat Engeland weer op de been moet helpen, nadat de wereldkampioen afgelopen jaar (acht nederlagen tegenover slechts één zege) uitgroeide tot het lachertje van de internationale rugbyfamilie.

Verantwoordelijk voor de rentree van Wilkinson is Brian Ashtonis, sinds drie maanden bondscoach. De voormalige assistent weersprak deze week de suggestie als zou hij een gok wagen met de blessuregevoelige flyhalf van de Newcastle Falcons, die in de afgelopen drie maanden slechts 45 minuten speelde. „Niemand dwingt hem, het is zijn beslissing en die steun ik.” Zelf verklaarde Wilkinson „geen enkele twijfel te kennen”, ook al speelde hij zijn laatste interland in 2003: de WK-finale.

Maar critici spreken van ‘een afleidingsmanoeuvre’ en ‘een psychologische truc’. Ashton zou de negatieve stemming bewust hebben willen doorbreken met zijn keuze voor het 27-jarige idool. Waar of niet, het optimisme overheerst weer als vanouds bij de rugbymaffe Engelsen, die verder inspiratie putten uit de terugkeer van twee andere oudgedienden, Andy Farrell en Jason Robinson. In totaal telt Ashtons basisopstelling maar liefst elf nieuwe spelers in vergelijking met de ploeg, die in november over de knie ging bij Zuid-Afrika. ,,Ik proef een grote wil om Engeland als rugbynatie weer op de kaart te zetten’’, verklaarde Ashton deze week op strijdvaardige toon.

Wilkinsons rentree zou ook ingegeven zijn door commerciële motieven, zo claimen de critici. Volgens berekeningen die The Daily Telegraph deze week publiceerde, zou de Engelse rugbybond als gevolg van de aanhoudende reeks nederlagen van de nationale ploeg het afgelopen jaar bijna vier miljoen pond zijn misgelopen. Dat geld heeft de bond nodig voor de renovatie van het aloude Twickenham, de 82.000 zitplaatsen tellende rugbytempel in het zuidwesten van Londen.

Het wedstrijdprogramma is de Engelsen ditmaal gunstig gezind. Schotland, morgen de eerste tegenstander en vorig jaar in Edinburgh nog te sterk voor Engeland, won 24 jaar geleden voor het laatst in Londen, terwijl de volgende tegenstander, Italië, nog altijd wacht op de eerste uitzege, sinds de Azzurri zeven jaar geleden toetraden tot de elite van het Europese rugby. Het is de ideale aanloop voor de aan lager wal geraakte ploeg op weg naar het WK, waar Engeland is ingedeeld bij Samoa, Zuid-Afrika, Tonga (of Zuid-Korea) en de Verenigde Staten.

Maar tot de favorieten voor de eindzege in het Zeslandentoernooi behoort Engeland niet. Die eer is volgens de bookmakers weggelegd voor het eveneens sukkelende Frankrijk en de taaie Ieren.

Een terechte inschatting, benadrukte Engelands nieuwe aanvoerder, Phil Vickery, deze week. „Iedereen heeft het maar over dat wij onze reputatie moeten oppoetsen, maar de werkelijkheid is dat wij momenteel geen enkele reputatie hebben”, sprak de 30-jarige ‘prop’ van de London Wasps. Dat was een verfrissend geluid, in alle euforie over de terugkeer van de verloren zoon Wilkinson.