Sixties

Andy Warhol: Mao, 1972, zeefdruk op papier Mao, Andy Warhol, 1972, Zeefdruk op papier, 91,4 x 91,4 cm

Hippies en provo’s. Witte fietsen in Amsterdam. Koelkasten en welvaart. Easy Rider. Elvis Presley. Andy Warhols colaflesjes. Met deze en nog veel meer beelden begint in Den Haag de tentoonstelling Sixties!: één grote, nostalgische draaikolk van muziek, polygoonjournaals en kunst.

Na een muziekclipachtige introductiefilm beland je in een expositie waar Pop, Op en Minimal Art door elkaar heen hangen. Zelfs de Amerikaanse Pop Art-kunstenaars, die vaak een achtergrond in de reclame hadden, durfden niet te dromen dat een museum, net als zij, het ‘banale’ op sokkels zou plaatsen. Ook Constant, Armando en Asger Jorn zijn vertegenwoordigd; tegelijkertijd zijn die ook te zien in een expositie in het Utrechtse Centraal Museum. In Utrecht hangen ze vanwege hun kritische houding tégen de massaconsumptiemaatschappij, in Den Haag hangen ze in een lofzang op diezelfde maatschappij. Dat laatste wordt in Den Haag niet letterlijk gezegd, maar het blije cola-gevoel overheerst zo sterk dat het alle kritische noten wegvaagt. De veelheid in kunst is niet om nuances aan te geven, maar om het gevoel van de dynamische sixties te versterken.

Kunsthistorisch wringt de boel dus. Het begint met sfeervolle mediabeelden, dan volgt een spektakel aan kunst, en het eindigt met een grijs schilderijtje van Gerhard Richter uit 1971, als teken dat kunstenaars het turbulente decennium afsloten door de stilte op te zoeken.

Dat is dubieus. De jaren zestig waren niet eenduidig, het was kunsthistorisch niet één tijdperk, 1970 was geen breekpunt en er was geen artistieke rust op komst.

Sixties! t/m 29 april in het Haags Gemeentemuseum, Stadhouderslaan 41, Den Haag. Di t/m zo 11-17u.