Over belangrijke dingen én over Paul Verhoeven

De grootste Idols-show uit de geschiedenis is van start gegaan: de race om het Amerikaanse presidentschap. Wie zal het worden? Een dame (Clinton)? Een kleurling (Obama)? Een mormoon (Mitt Romney)? Een outsider (Jamai?)? Time (4,90 euro) blijft het antwoord schuldig. In een vooruitblik op het verloop van de verkiezingen luidt de conclusie van het weekblad: het worden de spannendste verkiezingen ooit. De frase is minder hol dan je denkt. Want Bush is niet verkiesbaar en Cheney houdt het voor gezien. Dus een open race ligt voor ons, met maar liefst twintig (waarschijnlijke) kandidaten. Twee factoren maken de verkiezingsstrijd extra onberekenbaar. Jij en Al Gore. Die laatste is die man van de smeltende ijskappen. Als hij meedoet, wordt het menens. En jij, jij bent volgens Time de persoon van het jaar 2006. Een vip dus, die via zijn thuishaard YouTube elke blunder van Clinton en co gelijkelijk zal distribueren naar alle vijftig Amerikaanse staten. En daarbuiten. Vraag maar aan ADO-keeper Stefan Postma hoe zoiets voelt.

Concurrent Newsweek (ook 4,90 euro) noemt nog een andere factor van belang: die oorlog in, waar was het ook weer, Irak. Hoe moeten de grootste Republikeinse presidentiële kanshebbers zich straks profileren, nu ze zich vooralsnog achter Bush zijn plannen scharen? Conclusie: de drie Republikeinse hot shots hoeven zich geen zorgen te maken. Althans, dat denken ze zelf. John McCain is een merk op zich, want gemarteld in Vietnam. 9/11-burgemeester Rudy Giuliani is niet bang voor Irak, want hij weet hoe het is om puin te ruimen (dit zegt hij echt). En Mitt Romney (daar is-ie weer) is al helemaal ervaren: hij voorkwam toch ook schandalen en mismanagement als directeur van de Olympische Winterspelen van Salt Lake City in 2002? Kortom, Irak is geen ramp, het is een uitdaging.

Nu even iets anders. Asielzoekers en nieuws over Paul Verhoeven. In het februarinummer van Guardian Monthly (3,50 euro), de maandversie van het links-liberale Britse dagblad, staat een beknellende biografie van de familie Ay. Dit Turks-Koerdische gezin vluchtte uit Turkije, waar het werd onderdrukt. De Ay’s vroegen asiel aan in Duitsland. Moesten daar weg. Belandden via Griekenland, de Kosovaarse maffia en een vrachtwagen in Engeland. Woonden drie gelukkige jaren in Kent. Stonden versteld, want vader moest terug naar Turkije. En de rest naar Duitsland, waar ze nu nog wonen, in eeuwige onzekerheid over hun uiteindelijke lot. Dochter Beriwan: „Ik zou willen dat ik nooit was geboren.” De Ay’s zijn inmiddels wereldberoemd. Zelfs aartsbisschop Desmond Tutu neemt het voor ze op (zie Google). Ja, en dan nieuws over Paul Verhoeven. Ach, er zijn belangrijkere dingen in deze wereld.

Ingmar Vriesema