Er werd veelvuldig ge-Tuuttuuttuuttuut

Het was een magisch moment, bij de audities voor De Fabeltjeskrant, De Musical. Een van de auditanten, een man die door de jury met ‘Arie’ werd aangesproken (in de dierenmusicalwereld kent iedereen elkaar), ging een lied zingen. Een duet, in zijn eentje, met de stemmen van respectievelijk Gerrit de Postduif en Meneer de Raaf. Het lied dat hij had gekozen was het aangrijpende Mijn hoofd weer op je schouder van Willeke Alberti. Vooral de stem van Gerrit de Postduif kwam goed tot zijn recht: plat Amsterdams, hees, met een zweem André Hazes. En zo kwamen, in de zweterige danszaal waar de audities gehouden werden, ineens vier Nederlandse grootheden samen: Alberti, Hazes en twee vogels die ooit tv-sterren waren. Prachtig.

Zelf was ik op de audities afgekomen omdat ik had vernomen dat de musical geproduceerd werd door Hans Cornelissen, die wij allemaal kennen als de seksueel ambiguë zoon van dokter Lidy van der Ploeg uit Zeg ’ns Aa. De laatste keer dat ik Hans Cornelissen in actie had gezien was bij Zeg ’ns Aa, Het Toneelstuk. Dat was een weinig florissant moment in zijn carrière, dus ik was benieuwd hoe hij het er als producer vanaf zou brengen.

Beter, lijkt mij. De auditanten die ik zag, waren allemaal topmieren, -mollen en -ooievaars. Er werd veelvuldig ge-Tuuttuuttuuttuut, de teksten waren goed, en er kwamen weer veel moeilijke woorden voorbij, net als vroeger bij De Fabeltjeskrant. (Die dieren spraken altijd een soort wetenschappelijk Nederlands waar de honden geen brood van lustten, en kinderen al helemaal niet. Maar dat was expres, hoorde je altijd van de Fabeltjeskrant-lobby: zo leerden kinderen op een speelse manier nieuwe woorden. Het is ze gelukt, zie mijn terloopse gebruik van het woord ‘respectievelijk’ in het begin van dit stukje.)

De enige schrik was de toevoeging van een nieuw dier: Fatima de Poes. Misschien is Fatima de Poes een brain child van Hans Cornelissen, maar ik weet het niet zo, met Fatima de Poes. Ze is een Marokkaanse poes, en zegt steeds dingen als ‘Ik nieuwe vrienden gemaakt hebben in Groot Dierenbos’. Moet het multi-culti-debacle nu ook al in musicals over dierenbossen getackeld worden? Ach, misschien ook wel. Want dieren zijn precies als mensen, met dezelfde mensenwensen.