Bobby / Barack

Omdat Barack Obama steeds meer in het nieuws kwam, wilde ik Bobby zien, de speelfilm die de moord op Robert Kennedy in 1968 als uitgangspunt nam. Hebben ze dan iets met elkaar gemeen, Bobby en Barack? Voor mijn gevoel wél. Als ik Barack zie, moet ik altijd even aan Bobby denken – en andersom.

Dat zit ’m in een onnadrukkelijk soort charisma dat ze delen. Bobby wist dat hij minder glamoureus was dan zijn broer John, maar hij compenseerde dat met een uitstraling van soberheid en toewijding. Hij was een gedreven politicus, vastbesloten de nieuwe president van de Verenigde Staten te worden, toen hij werd doodgeschoten. Hij maakte op mij een progressievere indruk dan zijn broer, het was alsof hij dichter bij de geest van de jaren zestig stond.

Zijn dood was vooral voor de jonge generatie een grote schok – hier werd iemand vermoord die de oorlog in Vietnam sneller had kunnen beëindigen. Dat gevoel wordt goed overgebracht in Bobby, geen politieke film overigens, maar een film over burgers die bij een politieke moord worden betrokken, om de eenvoudige reden dat ze in het hotel verblijven waar het drama zich afspeelt.

Regisseur Estevez weet de spanning zó goed op te voeren dat je aan het einde, tegen beter weten in, vurig zit te hopen dat de dodelijke schoten dit keer niet zullen vallen. En weer is daar het kippenvel als het wél gebeurt.

Ik kon het niet laten om later op Google Video de filmpjes over het werkelijke drama op te zoeken. Hoe huiveringwekkend dicht is Estevez bij de sfeer gebleven in het Ambassador Hotel in Los Angeles op 5 juni 1968. Bobby had net de primary-verkiezing van de Democraten in Californië gewonnen en sprak zijn uitzinnige staf en vrijwilligers toe. Een gepassioneerde speech, zoals hij dat zo goed kon. Zijn laatste woorden: „On to Chicago and let’s win there!”

Enkele minuten later lag hij, op weg naar de keuken, voor dood op de grond. Er zijn geen beelden van de schietende Sirhan Sirhan, er is alleen Bobby’s hoofd dat opeens weerloos op de grond rust.

Bobby had de Democratische nominatie nog niet gewonnen, maar hij was er al wel dichtbij. Vergeleken met hem moet Barack Obama nog beginnen. Zal hij het halen? Vorige week gaf ik Hillary Clinton nog een goede kans, maar ik geloof dat ik van prognose moet veranderen. Ik heb namelijk op internet ook een aantal filmpjes van Barack bekeken. Redevoeringen, interviews. Mijn hemel, weet Hillary wel waar ze aan begint?

Barack is een lange, slanke, knappe man, hij formuleert buitengewoon slim en soepel en werkt zich met achteloos gemak door de moeilijke momenten heen. Hij heeft de onbevangenheid van het ware natuurtalent. Dit is iemand van wie we nog veel zullen horen, tenzij Hillary enkele lijken uit zijn kast kan trekken.

Een tv-presentatrice zei tegen hem: „Ik zie vrouwen huilen als ze u horen.” Daar begint de ongelijke strijd voor Hillary al.

Ergens vertelt Barack dat hij het zo’n mooi moment vond toen hij als jonge senator in een la van zijn bureau zijn naam mocht krassen onder die van zijn door hem bewonderde voorgangers. Hij noemde enkele namen. Raad eens wie er ook bij was.