Badly Drawn Boy glimlacht zowaar

Concert: Badly Drawn Boy. Gehoord: 31/1 Paradiso, Amsterdam.

Damon Gough alias Badly Drawn Boy zal zijn ware potentieel waarschijnlijk nooit ten volle benutten. De morsige zanger uit Manchester onder zijn eeuwige theemuts is een briljant songschrijver. Nog nimmer gaf hij echter een optreden waar aan al dat talent eindelijk eens recht werd gedaan. Gisteravond toonde hij een bescheiden opleving, want na een valse start in het instrumentale openingsnummer gaf Gough een coherent optreden. Zijn band was voor de verandering aardig ingespeeld en na anderhalf uur verscheen er zowaar een glimlach onder de ijsmuts.

Onder die omstandigheden viel al snel op, hoe eenvormig de nummers eigenlijk zijn. Badly Drawn Boy’s vijfde album Born In The UK schetst een somber en cynisch beeld van de Engelse maatschappij, afgezet tegen het veel energiekere voorbeeld van Bruce Springsteen en diens Born In The USA. Springsteen en Bob Dylan duiken prominent op aan Goughs artistieke horizon, de eerste in het drama dat Gough aan zijn muziek wil meegeven en de tweede wanneer de zingende theemuts een mondharmonicahouder omhangt en zich solo en akoestisch laat horen. Die momenten, met de nummers die hij alleen aan de piano vertolkte, waren de hoogtepunten van een concert dat in de volledige rockbezetting nauwelijks van de grond kwam omdat er zo behoedzaam en veilig gespeeld werd.

Er waren betoverende momenten: het dissonante Land of hope and glory aan het begin van een kort en krachtig rockend Born in the UK, een subtiel Degrees of separation van datzelfde album en het altijd mooie The shining van BDB’s debuut The Hour Of Bewilderbeast. Verder zeurde het, kabbelde het. Wel maakte hij al zijn nummers af en hield hij nu geen tirades. Misschien veelzeggend, maar bij Badly Drawn Boy is dat al heel wat.