Waarom is er geen `kindkrijg-bewijs`?

`Help het kind, steriliseer de ouder` was de kop boven een pleidooi om incapabele - verslaafde, of psychisch gestoorde - ouders het vermogen om kinderen te krijgen (tijdelijk) te ontnemen (nrc.next, 30 januari). Ik ben het hartgrondig met de schrijver René Hoksbergen eens. Hij pleit voor de maatregel onder andere omdat adoptie op latere leeftijd bij de geadopteerden een gevoel van ongewenstheid veroorzaakt. Niet helemaal onverwacht lijkt mij.

In het verlengde van het artikel het volgende: waarom moeten we voor veel dingen een bewijs van kunde behalen (brommerrijbewijs, autorijbewijs, vliegbrevet), terwijl de belangrijkste sociaal-demografische handeling, namelijk het krijgen van een kind, volkomen ongetoetst blijft? Een vriendin die in de jeugdzorg werkt, vertelde mij dat ouders wier kind uit huis geplaatst wordt wel eens zeggen: `Dan maken we toch gewoon een nieuwe?` Ik ben dus voor een zogenoemd `kindkrijg-bewijs`. Immigranten moeten tegenwoordig ook inburgeren; dat is soms niet eenvoudig. Dus hoe moeilijk zal het zijn voor een nieuw mensje om zonder juiste begeleiding `in te burgeren`?