Leonardo DiCaprio ís een beetje een ruwe, roze diamant

In het kader van ‘help mezelf de winter door’ heb ik een Pathé-pas aangeschaft. Met die pas mag ik onbeperkt naar de film. In een verduisterde zaal zitten en naar andermans leed kijken, leek mij een probaat middel tegen winterdepressies.

Zo belandde ik gisteren in een film die ‘andermans leed’ als hoofdthema had: Blood Diamond, met in de hoofdrollen Leonardo DiCaprio en een ruwe, roze diamant (eigenlijk hetzelfde, want Leonardo DiCaprio ís een beetje een ruwe, roze diamant, bespiegelde ik). Blood Diamond gaat over de afschuwelijke burgeroorlog om diamanten die Sierra Leone lange tijd plaagde.

Aan het eind van de film werd geklapt in de afgeladen bioscoopzaal. Ik vermoedde dat de mensen die applaudisseerden, wilden aangeven dat ze het heel erg vonden wat er in Sierra Leone gebeurd was. Zij waren twee uur lang politiek geëngageerd geweest, gingen nu even klappen om dat engagement uit te drukken, en daarna gauw de jas aan en naar de parkeergarage.

Of hadden ze geklapt om hun ontzag uit te drukken dat er zoveel filmclichés in één film gepropt waren? Vooral Afrika-filmclichés; daar kwam de film in om. Als er niet gerept werd van de rode aarde van Afrika die vermengd was met bloed, was er wel sprake van dat Afrika „in je gaat zitten” en je er dan nooit meer weg komt (pittig, zo’n heel continent dat in je zit). Onder Leonardo DiCaprio’s harde huurlingenuiterlijk bleek, o verrassing, een gouden hartje verstopt te zitten. En Djimon Hounsou, de tegenspeler van Leonardo, kwam er zoals alle Afrikanen in Hollywood-films maar bekaaid vanaf. Hij moest de hele tijd achter Leonardo aanrennen/Leonardo op zijn rug dragen, en mocht alleen bij grote uitzondering een korte zin zeggen.

En hoewel Blood Diamond vol zat met Afrikaanse vrouwen, viel Leonardo zoals dat in films hoort (blank met blank, zwart met zwart, Latino met Latino) voor de enige witte vrouw die er in Sierre Leone en omstreken rondtrippelde. Die vrouw was ook al zo’n ruw blankepit-typje, en een filmcliché op zich: de vrouwelijke journaliste met sexy oogopslag die via intrigerende artikelen over Afrika de wereld probeert te veranderen.

Ik vroeg me alleen maar af hoe het toch kon dat deze journaliste midden in de bush haar e-mail kon checken. Maar dat was geloof ik niet de Grote Vraag die de film wilde opwerpen.

Aaf Brandt Corstius