‘Incidenteel staan we wel rood’

Frank Tigges (55) is financieel directeur bij Cova, is getrouwd en heeft drie zoons.Bruto salaris: 6.850 euro per maandNetto salaris: 3.570 euroHypotheek: bijna 1.000 euroAuto: is van de zaak, belasting per maand: 395 euro netto Boodschappen: 900-1.000 euroZiektekostenverzekering: ± 500 euroSparen: 300 euro per maandContributie hockeyclub: 240 euro per jaar per kind

Cova, wat is dat voor bedrijf?

„Cova staat voor Stichting Centraal Orgaan Voorraadvorming Aardolieproducten. Het is een semioverheidsbedrijf. Wij zorgen voor het aanhouden van de olievoorraden. Cova is opgericht in ’78 na de oliecrisis van ’74, om te zorgen voor voorraden, mochten er tekorten ontstaan. Ik werk er pas sinds september. Vorig jaar verhuisde mijn vorige opdrachtgever naar Zwitserland en moest ik een andere baan zoeken. Ik maakte me er zeker zorgen over, want zou ik nog wel op mijn leeftijd aan een baan komen? Ik heb bijna een half jaar lang elke week drie of vier sollicitaties gedaan. Vaak kreeg niet eens een reactie op mijn brief. Ik denk door mijn leeftijd, want de kwaliteiten had ik wel. Uiteindelijk had ik keuze uit twee banen. Bij Cova zochten ze iemand met twintig jaar ervaring in de oliesector en die had ik. In salaris ben ik er 5 procent op vooruitgegaan.”

Wat betaal je voor je drie kinderen?

„Best veel. De twee jongsten van 19 en 23 jaar wonen thuis. Maar ook de oudste van 27 jaar kost me nog geld. Hij is bezig om zijn scriptie te schrijven en werkt er daarom niet meer naast. De andere twee brengen een paar keer per week spareribs rond. Voor alle drie betalen we collegegeld, contributie voor de hockeyclub, spullen die ze daarvoor nodig hebben en kleding. Eens in de zoveel tijd gaat mijn vrouw met ze de stad in om kleding aan te schaffen. Kleedgeld krijgen ze daarom niet. Hun zelf verdiende geld gaat soms ook naar kleren, en naar uitgaan. Ook gaan we twee keer per jaar met elkaar op vakantie. Daaraan zijn we zo’n 10.000 tot 12.000 euro kwijt.”

Spaar je ergens voor?

„Nee, niet echt. Dat spaargeld is meer voor calamiteiten. En voor vakanties. Die 300 euro is vrij structureel. Als dat eraf is, houden we niet echt meer wat over op onze gezamenlijke rekening, waar de salarissen op gestort worden en waar we alles van betalen. Mijn vrouw werkt ook, twintig uur per week als administratief medewerkster bij een stichting die kunstprojecten op scholen stimuleert. Incidenteel staan we rood. Meestal alleen aan het begin van het jaar, als de verzekeringen betaald moeten worden.”

    • Marleen Luijt