Onverstaanbare rappers

Concert: Bootcamp Clik & dead prez. Gehoord: 26/1 Paradiso Amsterdam.

Vooraan bij het podium zwaaien uitzinnige rapfans met rood-zwart-groene vlaggen en polsbandjes. Zodra de eerste beat begint, werpt het publiek gebalde vuisten in de lucht. De militante rapgroep dead prez (ze schrijven hun naam zonder hoofdletters) bestaat uit twee politiek strijdbare hiphopactivisten die felle revolutionaire teksten combineren met opruiende beats.

Om hun maatschappijkritische raps voor de massa verteerbaar te houden, maken ze gebruik van de populaire gangsta-retoriek, met bandana’s, zwaar pompende bassen en veel verwijzingen naar rapper 2Pac, de martelaar van gangsta rap die in september 1996 werd vermoord.

Zo spannend als de revolutie van dead prez op de plaat is, zo loom en lauwtjes was die deze zaterdagavond op het podium van de Amsterdamse concertzaal Paradiso. Aan het enthousiasme van het publiek op deze tiende editie van het Double Talk-festival ligt dat niet. Hoewel de rappers pas halverwege het concert ruimhartig roepen dat ook de aanwezige blanken ‘fuck the police’ mogen schreeuwen, doen die dat al vanaf het begin. Na een lang, saai voorprogramma komt ook het concert zelf maar niet op gang.

Bij gebrek aan een dj worden de instrumentale versies één voor één ingestart, wat het live-element beperkt tot de raps die zonder energie en overtuiging worden gebracht.

Hoewel de teksten van dead prez inhoudelijk prikkelen, is er nauwelijks een verschil met een regulier optreden van een gangsta-rapper, omdat de raps slecht verstaanbaar zijn, de presentatie onverschillig is en de opzet van de show ronduit rommelig.

Hiphopconcerten in Paradiso hebben nogal eens te lijden onder een slechte afstelling van de geluidsinstallatie. Te vaak zijn prominente rappers nauwelijks hoorbaar, terwijl een achtergrondrapper dan ineens op volle sterkte door de zaal galmt.

Dat was bijvoorbeeld ook weer eerder die avond het geval bij de show van Bootcamp Clik, een collectief rappers uit Brooklyn, New York.

Eén voor één komen de rappers van het collectief op; ze hebben elk een unieke, krachtige stem en vooral de wijze waarop ze elkaar afwisselen of benadrukken is van ongekende klasse.

Bij deze rappers zijn de anderen niet op het podium aanwezig om lukraak wat mee te schreeuwen maar om op het juiste moment de vloeiende raps van hun collega een extra zetje te geven. Maar dan moet je ze natuurlijk wel kunnen verstaan.

Achter het slechte geluid schuilt een fantastisch concert, met almaar doordreunende bassen, gefilterde geluiden, rauwe, droge drums en een loom spervuur aan rafelige raps waar de wietrook van afdampt.

Met name de imposante basstem van rapper Rock van Heltah Skeltah en de venijnige raps van Buckshot, de kleine voorman van het collectief, hebben een dik decennium na de hoogtijdagen van Bootcamp Clik nog niets aan kracht ingeboet.

    • Saul van Stapele