Hoofdpersoon in een sprookje

Luis Alberto Suárez (20) is de duurste aankoop ooit van FC Groningen. De Uruguayaan geldt als een publiekslieveling, maar trainer Ron Jans heeft soms nog wel wat moeite met de eigengereide spits. „Hij moet nog een echte teamspeler worden.”

Luis Suárez, spits van FC Groningen, is Maarten Stekelenburg al gepasseerd, maar scoort toch niet in de wedstrijd van gisteren tegen Ajax. Foto Dennis F. Beek Gronings voetbalvolk sluit Uruguayaan Suárez in de armen GRONINGEN - Fc Groningen - Ajax. Luis Suarez met een doelpoging, keeper Stekelburg is al gepaseerd maar Suarez zal de kans niet benutten. © Foto: Dennis F. Beek / http://fotograaf.defotojournalist.nl/dfbeek/home Beek, Dennis F.

Luis Alberto Suárez, je houdt van hem of je hebt een hekel aan hem. Het nuchtere Groningse voetbalvolk heeft de twintigjarige Uruguayaan na een half jaar in de armen gesloten. Groningen-trainer Ron Jans heeft nog niet zijn onvoorwaardelijke liefde verklaard aan de eigengereide spits. Tijdens FC Groningen-Ajax toonde Suárez in negentig minuten tijd zijn beste en zijn slechtste kanten.

Na acht minuten probeerde de nummer 9 de bal met de hand achter Ajax-doelman Maarten Stekelenburg in het doel te slaan. De spits probeerde zijn domme actie nog te verdoezelen door geblesseerd op de grond te gaan liggen, maar scheidsrechter Jan Wegereef trapte niet in het theater en toonde hem de gele kaart. Zijn vijfde dit seizoen. Vrijdag zit Suárez tijdens het beladen thuisduel met Heerenveen geschorst op de tribune. „Daar was ik niet blij mee”, stelde Jans achteraf. „Zeker niet omdat hij tijdens de training nog hetzelfde had gedaan. Toen heb ik hem nog gezegd dat hij loco (gek, red.) was. Maar dan kan hij het toch niet laten. Dat hoort kennelijk bij Luis. Dat zit nu eenmaal in de aard van het beestje.”

In de loop van de eerste helft toonde de Zuid-Amerikaan ook zijn grote talent. Ajax-verdedigers Jaap Stam en Zdenek Grygera werden bij vlagen zoek gespeeld door de duurste aankoop van FC Groningen ooit. In de veertigste minuut liet Suárez ook zijn trainer Jans juichend van de bank springen, nadat hij met een bekeken schot voor 2-0 had gezorgd. Uit de boxen van de Euroborg schalde het liedje Thank God I’m a Country Boy van John Denver. De voetballer die op 24 januari 1987 in de Uruguayaanse provinciestad Salto werd geboren, danste bij de hoekvlag op de maten van de muziek. Het publiek vierde de zevende seizoenstreffer van Suárez mee. „Suárez!, Suárez!, Suárez”, zong de fanatieke Z-side achter het andere doel. De aanvaller klapte in zijn handen die werden bedekt door grote zwarte handschoenen.

Als dé man van de eerste helft liep Suárez een paar minuten later de kleedkamer binnen. Iets verderop hield Ajax-trainer Henk ten Cate een donderspeech tegen zijn selectie. Vlak na rust kreeg Suárez de kans om de voetbalclub uit Amsterdam de nekslag toe te dienen. De rechtsbenige voetballer ging alleen op Stekelenburg af, maar verzuimde de wedstrijd in een vroegtijdig stadium te beslissen. De fans scandeerden opnieuw de naam van de Uruguayaan, maar Jans zat boos op de bank. „Luis had de 3-0 gewoon móeten maken”, analyseerde de oefenmeester achteraf. „Dan was de hoop van Ajax kapot geschoten geweest. Nu was de gemiste kans het breekpunt van de wedstrijd.”

Jans had zich nog kwader gemaakt over het egoïstische optreden van Suárez twaalf minuten voor tijd. In plaats van de bal in de voeten te schuiven van de vrijstaande Erik Nevland ging hij voor zijn eigen kans. Jans, op cynische toon: „FC Groningen kan in ieder geval nog wel beter worden als Suárez een echte teamspeler zou worden.” Ook Nevland liet zich in het laatste nummer van Voetbal International kritisch uit over de aanvaller. „Suárez is nu al een geweldige speler, maar hij kan veel beter dan hij tot nu toe heeft laten zien”, stelde de Noor. „Dan doel ik niet op zijn individuele acties maar op zijn teamspel. Ik neem hem regelmatig apart. Dat lijkt me ook logisch. We spelen beiden in de voorhoede. Of hij luistert? Zeker weten. Suárez maakt flinke progressie.”

Suárez toonde zich gisteren schuldbewust. Samen met zijn landgenoot Bruno Silva was hij een uur na de wedstrijd op zoek naar de sponsorruimte. De twee voetballers hadden zichtbaar weinig zin in het verplichte nummer. „Pfff, dit was frustrerend”, stelde Suárez. „Ik had moeten scoren.” De kritiek van Nevland neemt hij serieus. „Ik ben nog te veel met mezelf bezig. Ik moet meer oog hebben voor anderen. Erik heeft gelijk. Ik moet nog veel leren.”

Een paar dagen voor FC Groningen-Ajax vertelde Suárez zijn levensverhaal alsof het een sprookje betrof waarin hijzelf de hoofdrol speelde. „Ik heb een moeilijke jeugd gehad, maar al mijn dromen zijn nu uitgekomen.” En dan lachend: „Nou ja, bijna dan. Bij Barcelona spelen blijft mijn grootste wens.”

Als middelste in een gezin met zeven kinderen kende hij aanvankelijk een onbezonnen jeugd. Aan de hand van zijn oudere broer Paolo Suárez – vandaag de dag een 25-jarige profvoetballer in El Salvador – begon hij aan zijn voetbalopleiding. Deportivo Artigas uit Salto was de eerste club waarvoor de kleine, technische speler als jeugdvoetballer uitkwam. Suárez heeft zijn broer altijd gezien als iemand die hem een spiegel voor hield. „Ik keek altijd op tegen mijn broer”, vertelde de spits in het spelershome. „Ik wilde altijd met hem zijn. Ik weet nog goed dat ik op mijn vijfde een keer op een veldje aan het voetballen was en Paolo stond aan de rand toe te kijken. Hij was een pizza aan het eten. Ik liet de bal liggen en ging naast hem zitten. Ik wilde ook eten. Maar hij stuurde me terug het veld op. Na de wedstrijd kreeg ik wel pizza van hem.”

De jeugd van Suárez kreeg een plotselinge wending toen zijn ouders uit elkaar gingen. Het gezin viel uiteen. Op zijn twaalfde werd hij ondergebracht bij zijn grootouders in hoofdstad Montevideo. Daar leerde Suárez kennen wat leven in armoede betekent. Zijn voetbalopleiding dreigde wegens geldgebrek in de knop te worden gebroken. De clubleiding van Urreta FC zag echter het talent van Suárez en besloot dat hij geen contributie hoefde te betalen. Suárez: „Dat was een hele moeilijke tijd. Mijn familie had het niet breed. Ik zag mijn ouders en mijn broers en zussen niet vaak meer. Maar misschien is het toch wel ergens goed voor geweest. Het enige waar ik me mee bezig hield was voetballen. Dat hield me op de been.”

Op zijn veertiende begon Suárez zijn lange weg als profvoetballer in de zogenoemde septimo division, de zevende divisie. Hij speelde naar eigen zeggen zo zwak dat het niet veel had gescheeld of hij kon vertrekken. In de jaren die volgden maakte hij in de jeugdelftallen van het grote Nacional Montevideo een snelle opmars door. In januari 2005 maakte hij zijn debuut bij de club die drie keer wereldkampioen werd. De fans doopten hem om tot Saviolita, kleine Saviola. Suárez speelde 29 keer in het shirt van het Uruguayaanse voetbalbolwerk en maakte twaalf doelpunten. Hij kwam al snel terecht op de lijsten van de internationale scouts. FC Groningen, dat een andere speler in Uruguay aan het scouten was, liet ook het oog vallen op hem.

Zaakwaarnemer Daniel Fonseca wist dat hij het goed had gezien toen hij Suárez op zijn vijftiende onder zijn hoede had genomen. Bij FC Groningen leerden ze de oud-voetballer van onder meer Nacional, AS Roma en Juventus kennen als een keiharde zakenman. Tijdens de contractbesprekingen in juli 2006 raakten Hans Nijland (algemeen directeur van FC Groningen) en Erik Mulder (financieel directeur) geïrriteerd door de onderhandelingsmethoden van ‘het kamp Suárez’. Nadat er enkele keren met deuren was gesmeten, sloten beide partijen een overeenkomst tot medio 2011. Het hoofdstuk ‘Europa’ begon voor Suárez in het voor hem volstrekt onbekende Groningen.

Samen met zijn zeventienjarige vriendin verruilde hij Montevideo voor de Groninger wijk Helpman. Binnen de selectie kreeg de voetballer veel steun van Bruno Silva en de Braziliaan Hugo. Met Jans bouwde de neo-international van Uruguay al snel een haat-liefdeverhouding op. Na een wissel in de thuiswedstrijd tegen Partizan Belgrado maakte Suárez zoveel misbaar dat Jans een kapotte paraplu naar hem gooide. Een paar weken later gaf de oefenmeester hem een opgevouwen paraplu nadat de spits tegen Vitesse met een versierde strafschop en twee doelpunten aan de basis had gestaan van de 4-3-overwinning. Vlak na rust zag Suárez de kans op een nieuwe paraplu vervliegen.

    • Koen Greven