Waar wetenschap niet bij kan

De stelling van Andreas Roepsdorff dat het bewustzijn niet met goede wetenschappelijke normen te onderzoeken zou zijn gaat mij wel erg ver (`Waar de wetenschap niet bij kan, W&O`, januari). Is het misschien dat de hr. Roepsdorff als gelovige wil aantonen dat er naast de materie van de hersenen ook nog een zogenaamde ziel is? Hij verwijt zijn collega-neurowetenschappers dat zij zich verlaten op de MRI-scaneffecten van externe stimuli en door objectieve metingen nooit iets te weten zouden kunnen komen over het (subjectieve) bewustzijn. Maar hij deed toch exact hetzelfde in zijn experiment waarin hij proefpersonen een spelletje laat spelen tegen een computer? Bij de proefpersonen aan wie hij had beweerd dat ze tegen een levende persoon speelden mat hij een andere hersenactiviteit. Maar die uiting van hem naar die proefpersonen was toch ook een externe stimulus? Hij constateerde aldus door een verschil in de gemeten MRI-scan iets over het effect van het bewustzijn. Was dat dan geen objectieve meting?

Ik vind het bovendien niet getuigen van hoge wetenschappelijke normen dat de hr. Roepsdorff zijn collega`s bij wie hij in de MRI-scanner had gelegen niet op de hoogte heeft gesteld van zijn bevindingen aldaar. Ik vind het jammer dat zijn interviewster hem over deze zaken niet nader aan de tand heeft gevoeld.

    • Laurens Wachters Gorssel