Spek en eieren

Ja, ook Johan Museeuw had dope gebruikt. Naar eigen zeggen in de herfst van zijn loopbaan, maar wat is nog herfst in dit tumultueuze klimaat? Of in een loopbaan? Joop Zoetemelk heeft nooit anders dan herfst gekend, wel wereldkampioen.

Wat de bekentenis van Museeuw zo pijnlijk maakte, was de locatie. Een groezelig advocatenkantoortje. Niet eens een glaasje water op tafel. Onherkenbaar behang. De renner las van een verfrommeld briefje voor waarin hij zei dat hij de sportwetten niet altijd even nauw had genomen en dat hij spijt had. Hij zei ook dat hij zou blijven vechten voor een cleane wielersport. Liturgie van goede bedoelingen, als vanouds.

Ik keek naar zijn hoofd. Gezonde Vlaamse kop. Meer spek en eieren dan aranesp of epo in het gezicht. Groeihormonen? Niet dat je het kon zien. Eigenlijk een Vlaamse onderwijzerskop, met verre, onuitspreekbare gedichten in de ogen. Gedichten als kasseien uit de Ronde van Vlaanderen en uit Parijs-Roubaix. Klank als pedaalslag.

Het blijft maar duren, het dopingfeuilleton. Eens om de zoveel tijd hoor je dat in het peloton groeihormoon een boterham met bruine suiker is. Of epo, of aranesp, of corticoïden. Niets is meer des mensen dan astma en bruine suiker. Puffen en spuiten maar!

Johan Museeuw had weinig last van ademhalingsstoornissen. Hij wou gewoon winnen, met oude benen, ondanks tuberculose van jarenlange strijd. Hij kwam bij een veearts terecht, die wel wist hoe je runderen tot de orde van het leven roept. Het rund Museeuw, dat soort persoonsontdubbeling kun je niet bekennen.

Toen kwam het verraad.

Patrick Levefere werd door een Vlaamse krant in opspraak gebracht. De ploegleider van Quickstep werd neergezet als dopegebruiker, als dealer, als systeembewaker van epo, aranesp en andere genetica. Gisteren ging hij op een persconferentie in het verweer. Hij kwam niet verder dan een claim. Dan ben je armoedzaaier. Waar is het verband tussen geld en ethiek?

Doping in de wielersport, er komt geen einde aan. Alles wat op de fiets zit, is verdacht. Alles wat naast de fiets loopt, is ingehuurde criminaliteit. Maar het feest blijft duren, want Anje en Guus uit Brabant zouden, bij god, niet weten hoe ze de zomer doorkomen zonder l’Alpe d’Huez.

Wielrennen als koninginnedag.

Ook daarom was die bekentenis van Johan Museeuw zo armoedig. Als je dan toch van de fanfare bent, blijf dan fanfare. Op de Muur, in het Patershol, op de Bosberg, waar ook, je bent Ronde van Vlaanderen of je bent het niet. Bewaak het decor van je glorieuze verleden. Ook in de afgang.

Aan Bram Tankink zal nooit iemand vragen of hij zo goed zou willen zijn om, met pedaalslag, de inpoldering van Nederland in beeld te brengen. Tankink is alleen in te huren voor Drentse glorie: worst, soep, verwarmingsketels, distels.

Museeuw is van een andere orde. Hij was niet alleen de ‘Leeuw van Vlaanderen’, hij was ook het epos van de ongeborene. Geen mens die wist dat hij bestond, tot hij renner van Patrick Lefevere was. De vraag is nu: wie is van wie? Ik weet het niet. Wat ik weet is dat Museeuw lang geleden mentaal afscheid had genomen van zijn ploegleider. Hij vond Lefevere toch maar een veredelde charlatan. Rotarykapsones.

Altijd weer eindigt wielrennen in een epos van verdachtmakingen. Waarom niet in promiscue fantasieën? Waarom niet in hallucinaties à la Van Basten of Louis van Gaal? Sport als breekijzer, van alles en nog wat, maar niet van intenties.

Natuurlijk kwam het briefje van Johan Museeuw te laat. Ethische handel!

Een dag later verscheen Patrick Lefevere op een persconferentie. In groteske onschuld: geen dope, niets te dealen, geen premeditatie. Johan was graf van hem alleen. Hij wist niet dat woorden woorden zijn.

Alles kan, voor jezuïeten.

Steller dezes is niet graag een gek van de gemeenschap. Eigenlijk wens ik Patrick Lefevere niet te horen over groeihormonen, niet eens over dna. Prikken is erger dan de dood. Het doet pijn in commissie. Alleen, Museeuw. Boogerd en Tankink zullen altijd mijn liefde hebben. Astmalijders, uiteraard. Puf komt voor de pedaalslag.

En soms erna. Maar dan nog, zie ik Richard Virenque over de Mont Ventoux hengsten. Hij is gelukkig, iedereen is gelukkig. Ploegleider Patrick Lefevere is door God geslagen. Dat is het wezen van het wielrennen: door God geslagen. Met of zonder aranesp.

    • Hugo Camps