Massaproductie van ethanol in de VS waanzin

De tortilla, een basisproduct uit de Mexicaanse keuken, is het middelpunt geworden van een verreikend handels- en energiegeschil. Een plotselinge stijging van de ethanolproductie in de Verenigde Staten heeft geleid tot een bijna-verdubbeling van de maïsrijzen.

Daarom heeft de Mexicaanse president Felipe Calderon onlangs een limiet gesteld aan de omhoogschietende prijs van maïstortilla’s. Dit is economische dwaasheid, maar niet de enige economische dwaasheid in dit verband. De Amerikaanse programma’s voor de subsidiëring van de ethanolproductie uit maïs zijn weggegooid geld.

In zijn State of the Union-toespraak van 23 januari beval president Bush een vermindering aan van het Amerikaanse benzineverbruik met 20 procent in de komende tien jaar en riep hij op tot een grote verhoging van de ethanolproductie om het verschil goed te maken. Maar het produceren van ethanol uit maïs - de favoriete Amerikaanse aanpak - is een ecologische en economische ramp.

Een liter op maïs gebaseerde ethanol biedt slechts 1,3 maal de energie die nodig is voor de productie ervan. Uit suikerriet vervaardigde ethanol levert ongeveer acht maal de hoeveelheid energie die je erin moet stoppen, die uit sojabonen drie maal en die uit switchgrass vier maal. De subsidies die nodig zijn om de ethanolproductie uit maïs op een veel hoger plan te tillen, verergeren het probleem alleen maar.

Omdat het klimaat in de Verengde Staten zich niet leent voor de massaproductie van ethanol uit suikerriet, zou de Amerikaanse regering de import moeten toestaan uit gebieden waar een efficiënte productie mogelijk is. Ethanol die uit het Caraïbisch gebied wordt geïmporteerd - 7 procent van het totale binnenlandse gebruik - is al vrijgesteld van douanetarieven.

Maar de meeste van deze landen zijn te klein om genoeg te produceren voor de export en de importen uit grote productielanden, zoals Brazilië, moeten voor de verwerking in andere landen kostbare transporten ondergaan om in aanmerking te komen.

Dan blijft Mexico als levensvatbare optie over. De grote stukken vochtig, tropisch land in het zuiden zijn ideaal voor het verbouwen van suikerriet en de nabijheid van de Verenigde Staten zou de transportkosten moeten verlagen. Mexico is ook een lidstaat van de NAFTA. Als Bush ernst wil maken met het beperken van de olieconsumptie, zal hij zich de lessen van de tortillarevolutie ter harte moeten nemen. Alleen als de VS zich economisch rationeel gedragen, kunnen zij het zich veroorloven de irrationaliteit van hun arme buurland belachelijk te maken.

Janet El-Saad

China kan naar hartelust geld uitgeven

De deviezenvoorraden van China, die een waarde van 1,07 biljoen dollar vertegenwoordigen, zullen dat land flink wat koopkracht bezorgen als ze straks niet langer alleen uit dollarbezittingen bestaan. De Amerikaanse zorgen over Aziatische valutareserves hebben zich geconcentreerd op het risico voor de dollar. Maar een verandering van China’s deviezenbeleid zou meer kunnen doen dan de dollar verzwakken.

Als het geld in het binnenland wordt besteed, zou het probleem van de slechte schulden van de Chinese banken kunnen worden opgelost, zij het met enige inflatie als gevolg. Als het geld internationaal wordt besteed, zou het China toegang kunnen verschaffen tot omvangrijke bronnen van olie en andere grondstoffen. Als het geld aan het defensiebudget wordt toegevoegd, zou het China tot ‘s werelds grootste militaire macht maken.

Internationale fondsbeheerders hopen de Chinese deviezenvoorraden te mogen beleggen, maar het is onwaarschijnlijk dat China een groot deel van het beheer zal uitbesteden aan inwoners van Greenwich of Londen, of zich tevreden zal stellen met het passief beleggen op de westerse aandelenmarkten. Voor een overheid die eerder wordt gemotiveerd door strategische dan door financiële doelen, zijn er aantrekkelijker mogelijkheden.

Zelfs als de omvang van de slechte schulden 911 miljard dollar bedraagt (het zwartste scenario), zijn de Chinese officiële valutareserves groot genoeg om het probleem in één keer op te lossen. Ze zijn in feite al gebruikt voor een bescheiden herkapitalisatie van China Reinsurance en voor de financiering van Central Huijin Investment, een bedrijf dat slechte leningen heeft gekocht van de Chinese banken. Maar het injecteren van 1 biljoen dollar - 40 procent van het Chinese bruto binnenlands product in 2006 - in de binnenlandse economie zou ernstige gevolgen voor de inflatie hebben, vergelijkbaar met een groot begrotingstekort.

De voornaamste strategische behoefte van China is toegang tot grondstoffen. Met 1 biljoen dollar kun je heel veel mijnbouw- en olieprojecten kopen. En China's sterke strijdkrachten en zijn gebrek aan remmingen om die in te zetten, zou gastlanden ervan moeten weerhouden om Chinese belangen lichtzinnig te nationaliseren.

De Chinese raketproef van donderdag duidt op een nog onheilspellender mogelijkheid. De reële defensie-uitgaven bedragen momenteel zo’n 70 miljard dollar, vergeleken met de 462 miljard dollar van de Verenigde Staten. Maar China krijgt wel veel meer waar voor zijn geld door de goedkopere arbeid en de lagere veiligheidsnormen.

Voor 250 miljard dollar per jaar kan het land zich ontpoppen tot de leidende militaire macht in de wereld. Een jaarlijks extraatje van 180 miljard dollar kan er makkelijk vanaf, zonder tot al te veel inflatie te leiden.

Alle drie bovenstaande opties zijn aantrekkelijk. Wat kan winkelen toch lastig zijn!

Martin Hutchinson

Voor meer commentaar uit Londen:www.breakingviews.com

Vertaling Menno Grootveld

    • Martin Hutchinson
    • Janet El-Saad