opinie

    • Youp van ’t Hek

Lieve Louis,

Lachen! Zacht of hard maakt niet uit. Maar doe het weer eens. Denk aan een mop, een rare situatie, een komisch moment uit je leven en lach.

Een kleine glimlach is genoeg, maar lach alsjeblieft weer een keer. Denk voor mijn part aan je salaris dat je wekelijks van ome Dirk Scheringa krijgt. Dat is toch lachen. Of blader nog een keer door een paar oude plakboeken uit je succesvolle Ajax-periode midden jaren negentig. Succes op succes op succes. Je hoeft niet te schateren, maar glimlach weer een keer. Lach de lucht terug in je hoofd.

Geef kritiek op Marco, vertel hem glashard de waarheid, maar doe het lachend en accepteer de consequenties als Marco een spiegel pakt en vraagt of jij daar als slechtste bondscoach aller tijden even in wil loeren.

Lach in die spiegel! Het is toch vrolijk. We hebben het toch maar over voetbal, een dom stukje volksvermaak. We gaan onszelf toch niet echt serieus nemen?

Zelf moest ik keihard lachen toen ik las dat jullie trainers ooit onderling hebben afgesproken dat jullie elkaar niet mogen bekritiseren. Wat een mietjes, dacht ik.

Je hebt nu je lidmaatschap van dat breiende nichtenclubje opgezegd. Of dat dom is? Ja. Heel dom. Je had moeten blijven en glimlachend moeten terugslaan. De bondscoaches zoveel veren in hun reet moeten steken dat ze de komende jaren niet meer kunnen schijten. Dat is pas humor.

Toen je je ooit in een overvol perszaaltje afvroeg of jij nou zo slim was of die journalist zo dom, moest ik hard lachen. Vooral omdat je gelijk had.

De journalist in kwestie stelde een hele blonde vraag. Maar jij moest niet lachen. Jij keek erbij of het echt belangrijk was. Je leek wel een ouderling, een hele strenge gereformeerde nog wel.

Het gaat maar om voetbal Louis. Voetbal. Twee keer drie kwartier achter een balletje aanrennen en wie de meeste goaltjes maakt die wint de pot. Meer is het niet.

Nu heb je weer ruzie met een gozer van Langs de Lijn, die een interview verknipt zou hebben. Je wil niet meer met dat programma praten.

Wel doen Louis. Alleen glimlachend eisen dat het altijd live is, zodat er niet meer gerommeld kan worden. En dan lachen. Die gozer z’n analyse van de wedstrijd laten geven en hem dan recht in zijn gezicht uitlachen. Proestend antwoorden. Niet boos. Integendeel. Hard lachen. Alleen dan is het leven draaglijk.

Twee keer heb ik je bezig gezien in een reclamespotje en ik moest beide keren heel hard lachen. Zelden zulk slecht amateurtoneel gezien. Vooral dat keukenspotje was hilarisch. Daar heb je geloof ik nooit een prijs voor gekregen, maar voor je laatste meesterwerk wel. Nog een publieksprijs ook.

Ik zag dat je de prijs heel boos niet accepteerde. Gemiste kans. Grote glimlach was beter geweest. Had lachend verteld dat je trots was op de prijs. Het is een prijs van TROS-kijkers! Heb je die wel eens in beeld gezien?

In sommige zomerprogramma’s zitten ze als klapvee op hele treurige provinciepleintjes mee te deinen op muziek van derdehands schlagerzangers. Zelden zoveel randdebielen bij elkaar gezien.

Ik zou trots zijn geweest op die prijs. Ik zou hem in een vol DSB-stadion hebben laten uitreiken en er een ererondje mee gerend hebben. Het is toch heerlijk om een prijs te krijgen van dom volk. Sufmutsen die ondertussen bij jouw baas geld lenen, waardoor jij een gigantisch salaris kan opstrijken. Dat is toch super.

En dat je voor die inderdaad tenenkrommende Media Marktspotjes ook nog een sloot geld hebt gekregen. Dat is toch vrolijk Louis. Dat is toch om heel hard om te lachen!

Dat die oliedomme keukenboer je geld of voor mijn part een keuken heeft gegeven voor dat hemeltergende reclamefilmpje.

En lees dit stukje ook niet boos, maar glimlach. Glimlach naar Truus, naar je kinderen, naar je publiek, naar dat niet al te slimme naar zware shag meurende sportjournaille.

Lach ze uit en lach ze toe. Het leven is maar kort. Zo verschrikkelijk kort.

Ik groet je met een smile van oor tot oor. Je vriend en adviseur in zware tijden,

    • Youp van ’t Hek