Huiverliedjes

ZE KLINKEN ALS NIEMAND ANDERS: The Shins The Shins

The Shins: Wincing The Night Away (Sub Pop/Konkurrent)

Koude rillingen: alleen de beste popmuziek kan ze oproepen. Iedereen kent wel zo’n song die ijzige vibraties langs je ruggegraat doet glibberen: de naakte agressie van The Beatles en ‘Helter skelter’, de warme compassie van R.E.M. in ‘Everybody hurts’, het rebelse vuur van The Clash in ‘White riot’ of misschien zelfs de dik aangezette romantiek van James Blunt met ‘You’re beautiful’. Geen songschrijver kan die huivering achter de schrijftafel bedenken. Het is de uitwerking, de waarachtigheid van de muzikant die de luisteraar aangrijpt.

Maar wat nu als de muziek zelf het resultaat is van een ontregeld zenuwstelsel? Zanger en gitarist James Mercer van de Amerikaanse groep The Shins had slapeloze nachten bij de gedachte aan een opvolger voor Chutes Too Narrow, het schitterende tweede Shins-album dat in 2004 aanleiding gaf tot wagonladingen lovende recensies en de best verkochte cd van indielabel Sub Pop sinds Nirvana. Een monumentaal writers block was het gevolg en Mercer draaide nachtenlang tusse n klamme lappen voordat hij ook maar kon beginnen aan nieuwe songs. Ze zijn er gekomen en Wincing The Night Away (‘to wince’ betekent huiveren) is zo mogelijk nog een betere plaat geworden dan de voorganger. The Shins klinken als niemand anders: helder, melodieus, gevoelig, gedreven en slim.

Waar gaan hun liedjes over? Ze geven hun geheimen mondjesmaat prijs, als het al zin heeft om te speculeren waarom Mercer zijn dichterlijk universum laat bevolken door ‘foals in winter coats’ (veulens in wintervacht) of het vijftienjarige meisje Pam Berry dat haar onderwijzer bespuwde (‘...she rightly came to that’). Het wonderlijke van deze intellectueel-poëtische liedjes met hun fraaie melodieën en zorgvuldige arrangementen is dat ze ondanks hun moeizame ontstaansgeschiedenis een emotionele diepgang bereiken die bij velen goed moet zijn voor koude rillingen. Bij mij wel, in bijna alle elf van de prachtig geconstrueerde en knap gezongen nummers. Wincing The Night Away is de eerste tijdloze popplaat van het jaar.

JAN VOLLAARD