Badeendjes met snavelpiercing

Amerikaanse veertigers kneden hun kinderen tot hun evenbeeld.

Foto uit de Hickey Freeman advertentie

In de suburb Germantown was een jongetje, acht jaar oud, met een revolver van zijn vader een kinderdagverblijf binnengelopen. Het was zeven uur ’s ochtends. Zes kinderen zaten er in de voorschoolse opvang voor een video. Het jongetje zei dat hij ze kwam beroven en schoot op een meisje van zeven.

Wij woonden hier toen nog niet zo lang, met kleine kinderen, en in die omstandigheden leek het wereldnieuws. Waren na de middelbare scholen (Columbine!) nu kinderdagverblijven het terrein van schietgrage kinderen? Maar zelfs in de rest van Amerika was er niets over te horen – het meisje bleef leven, dat scheelde.

Enkele nieuwe schietpartijen op middelbare scholen later vind ik het bericht over de zaak terug in mijn verwaarloosde archiefmapje waar ‘kind & zo’ op staat. Pas nu springt uit dit bericht een droevig detail: de video waar die kinderen in dat dagverblijf naar keken, was de film Peter Pan.

Nu valt het op, omdat ik eigenlijk op zoek ben naar een artikel uit New York Magazine over ‘Grups’. Dat is een samentrekking van ‘grown-ups’. Grups willen niet te volwassen worden, want dat is niet cool. Ze worden ook wel Yupsters genoemd (,,yuppie” en ,,hipster”,) of ,,Alterna-yuppie”, of ,,Yindie”(,,Yuppie en indie”). Ik denk dat het woord yuppie zo vaak terugkeert, omdat de Grup goed gedijt op een bodem egoïsme.

Grups zijn vaak al in de veertig en eindelijk gezwicht voor het ouderschap, maar ze vertikken het hun nog altijd speelse levensstijl daarvoor op te geven. En omdat een klein kind van nature niet zo cool is, máken ze het cool. Ze trekken het een T-shirt aan waarop bijvoorbeeld ‘The Ramones’ staat. Of geven het een elektrisch gitaartje.

Is dat nou erg? Als tegenbeweging van de tenenkrommende mommy-cultuur (hoogopgeleide vrouwen veranderen na de geboorte van hun kroost in hofdames van prinsenkinderen) heeft het wel wat.

Maar in New York Magazine kwam een overhippe Grupmoeder aan het woord die haar kinderen van zes en drie jaar uitsluitend geeft wat zijzelf leuk vindt, onder het motto: ,,Wij willen gepassioneerde kinderen. Als wij de dingen doen die wíj leuk vinden, dan zijn we hun rolmodel voor een gepassioneerd leven.”

Neal Pollack, een andere Grup, is eerlijker. Hij noemt het kind tót vijf jaar ideaal, omdat je het dan nog zo fijn helemaal naar je eigen smaak kunt kneden. Neal Pollack laat zijn driejarige zoon bijvoorbeeld naar heftige garagerock van The Hives luisteren, trots dat zijn kind dat ,,onweermuziek” noemt. De Grup ziet het kind als volmaakte mini-me, als een accessoire.

Deze maand verscheen hier Pollacks boek Alternadad, over hip vaderschap. Op het omslag staat een badeendje met een snavelpiercing. Alternadad heeft alles om een hype te worden. Het is goed geschreven – Neal Pollack maakte al naam als auteur uit de stal van McSweeney’s, het beroemde tijdschrift van de schrijver Dave Eggers. En Hollywood werkt aan een verfilming.

Waarom ergert het me allemaal toch zo? Het antwoord zit in knipselmap ‘kind & zo’. Dankzij de beschoten kinderen uit Germantown valt nu pas op hoe bijna alle berichten daarin eigenlijk over hetzelfde gaan:

‘Schools, Pressed to Achieve, Put the Squeeze on Recess’: over het toenemend aantal scholen dat het speelkwartier afschaft, want dat scheelt kostbare studietijd.

‘Glamour Babes’: over Club Libby Lu, een winkel die in zes jaar 83 vestigingen opende. Club Libby Lu verkoopt glamour aan meisjes vanaf drie jaar. Die kopen er make-up en parfum van het merk ‘Rol Model’. Jarigen en hun vriendinnen kunnen er voor 25 dollar per persoon een sexy ‘make-over’ krijgen. Daarna mogen ze over een catwalk lopen en leren ze met hun heupjes zwaaien.

Of neem het stuk ‘Subadolescent Queen Bees’: over de leeftijd van het populairste maar gemene meisje in de klas. Die wordt hier de ‘Queen Bee’ genoemd. Onderzoekers van de Brigham Young universiteit stelden vast dat de leeftijd van de Queen Bee dramatisch daalt. Geen pubers, maar vierjarigen verspreiden nu geruchten en zwijgen vriendinnetjes dood. Vaak zijn het kinderen van controlfreaks, zegt de hoofdonderzoeker, professor David Nelson. Van Grups, vermoed ik.

De mannelijke variant verschijnt een paar knipsels verder in de reclame ‘Perfect at any age’ van Hickey Freeman. Hickey Freeman verkoopt mannenkostuums en adverteert in glossy’s met enge foto’s van steeds dezelfde jongetjes, gekleed als volwassene. Altijd moeten ze poseren met de kille, starende blik van een president-directeur. Je zou ze iets aandoen, als ze het helpen konden.

Die rolverwisseling vinden Grups nou leuk. Move on, kids: Neverland is bezet door papa en mama.

    • Margriet Oostveen