Tandarts (3)

‘Je zal echt zien dat het helemaal niet erg is’, zegt mama als ze met Rintje bij de tandartspraktijk aankomt. Ze tilt Rintje uit de mand voorop de fiets. „Zo, kom maar mee naar binnen”. Maar Rintje wil niet. Mama geeft hem een duwtje, en als dat niet helpt probeert ze hem aan zijn halsband naar de deur te trekken. Maar wat ze ook probeert, Rintje blijft stokstijf staan.

Opeens gaat de deur open en komt de tandartsassistente naar buiten. Ze draagt een wit schortje. „Ik zie het al”, zegt ze tegen Rintje. „Je komt voor het eerst naar de tandarts en je hebt allerlei verschrikkelijke verhalen gehoord. Allemaal onzin, daar moet je je niks van aantrekken!”

Rintje kijkt haar eens goed aan. De assistente lijkt eigenlijk best aardig.

„Kom anders gewoon eens binnen”, zegt ze, „alleen om te kijken. Dan doet de tandarts nog helemaal niks.”

Rintje kijkt naar mama. Ze knikt naar hem. „Goed idee”, zegt ze, „kijken kan geen kwaad.”

Nog een beetje aarzelend loopt Rintje naar binnen. Maar hij schrikt meteen al als hij de wachtkamer binnenkomt. Die zit vol met honden die heel sip of angstig kijken. Sommige hebben een beugel in of een verband om hun wang. Een klein teckeltje zit hard te janken.

„Ik heb het al gezien”, zegt Rintje, „ik ga weer naar huis.”

Maar op dat moment stapt de tandarts de wachtkamer binnen. „Volgende patiënt!” roept hij vrolijk. „Hé! Jij bent vast de kleine Rintje! Ik had je moeder net nog aan de telefoon”. De tandarts buigt zich voorover naar Rintje. „Zo, jij hebt een dikke wang! Maar wat sta je te beven? Jij bent toch een stoere hond! Kom maar snel even kijken in mijn behandelkamer”.

De honden in de wachtkamer vinden het helemaal niet erg dat ze nog iets langer moeten wachten.

In de kamer van de tandarts staat een hele grote stoel. „Wil je eens op dit knopje drukken?” vraagt de tandarts.

Rintje drukt op een grote rode knop en langzaam komt de onderkant van de stoel helemaal naar boven. Nu is het een soort ligstoel.

„En druk nu maar op deze knop”, zegt de tandarts.

Boven de stoel gaat een hele felle lamp branden.

„Mooi hè?” zegt mama.

Als Rintje op een ander knopje drukt gaat er een soort kleine stofzuiger aan die naast de stoel hangt.

„Die gebruik ik om je spuug op te zuigen als je hier met je mond open zit”, zegt de tandartsassistente.

„Maar nu ga ik verder met een van de patiënten”, zegt de tandarts. „Straks mag je nog even met wat andere dingen spelen!”

„Zie je wel dat het een heel aardige tandarts is”, zegt mama.

Rintje knikt. Maar helemaal vertrouwen doet hij het nog niet.

(Wordt vervolgd)

www.rintje.nl

    • Sieb Posthuma