Over de buren van de toekomst

Wordt er echt al gewerkt aan buurt-tv, waarbij alle bewoners van de wijk zonder tussenkomst hun nieuws en waarnemingen kunnen uitwisselen?

Het moet wel, want ik las het aangekondigd door Fons van Westerloo, die hoofd is van heel RTL Nederland, en wiens voorspelling dat hij allerlei bekende landgenoten binnenkort de ijsbaan op zou sturen om ze de ene dubbele axel na de andere te laten rijden, ook al is uitgekomen.

Een hele buurt waar ze één, twee en drie hoog de godsgeslagen dag langs elektronische weg hun laatste nieuws en hun jongste waarnemingen met elkaar uitwisselen!

Je moet er niet aan denken.

Maar je kunt er donder op zeggen dat het gebeurt. Eigentijdse woningcorporaties, toch al druk doende om bij hun huurders in het gevlij te komen, bouwen geen huis meer, of de desbetreffende hardware zit er in. Dat is het interessante van de nieuwe media: hun aanbod schept telkens weer een opgewonden vraag.

Laatst zapte ik langs een aflevering van Spoorloos (‘zoektocht naar uit het oog verloren personen’, volgens de omroepgidsomschrijving), waarin een man van middelbare leeftijd helemaal overstuur was geraakt omdat zijn inmiddels bejaarde verwekker – die hij nog nooit had gezien – door de KRO ergens in Schotland was teruggevonden.

De emoties van een volwassen iemand die in huilen uitbarst als hij (eindelijk) oog in oog staat met z’n biologische vader, respecteer je natuurlijk. Maar mij maken ze niet wijs dat die man op z’n vijftigste plotseling een onweerstaanbaar verlangen naar z’n roots zou hebben opgelopen, als dat programma er niet was geweest, en als het niet werd gebracht met het medemenselijk gevoel dat we nou eenmaal delen met de Katholieke Radio Omroep.

Zo gaat het straks natuurlijk ook met die buren-tv. Jaar in jaar uit heb je voor een kort contact met een beperkt aantal mensen uit de buurt, alleen maar het achterraam hoeven opschuiven om te vragen of ze een klopboor te leen hadden, of je bent een trap omhoog dan wel omlaag gelopen voor een snelle verjaarsvisite (een goede buur is immers beter dan een verre vriend), maar dan was het ook weer voor een paar weken genoeg geweest. Met ongeveer 90 procent van de overige wijkbewoners hoefde je godzijdank nooit bemoeienis te hebben. Die mochten blij zijn als je ze wel eens groette.

Maar nu zegt Van Westerloo dat na de landelijke de regionale de stads- en de dorps-tv, wordt gewerkt aan een buurt-circuit, en niemand schuift straks nog een achterraam open of loopt nog even met een bosje tulpen de trap op of af. Alles kan voortaan via de beeldbuis of de mobiele telefoon. Alle buren komen (zonder tussenkomst!) over de vloer, dus ook de grootste ellendelingen uit de buurt zullen zich voortaan mengen in het pandemonium (van pan=allemaal en demon=stuk verdriet) der sociale contacten. Dag en nacht. Want de exploitanten werken aan een technisch snufje dat de werking van de aan-en-uit-knop opheft.

L’enfer, c’est les autres, heeft iemand ooit geschreven.

Fons voorspelde in hetzelfde mediaverband trouwens nog iets anders dat de moeite waard is. Volgens hem zijn er al wetenschappers (daar hebben ze in zijn branche oeverloos respect voor) die hebben uitgerekend ‘dat de kwaliteiten van de oude journalistiek (deskundigheid, betrouwbaarheid, gedegenheid) door de jongere generaties als achterhaald worden beschouwd. Jongeren maken zelf wel uit wat ze willen weten, en vinden de betrouwbaarheid van het nieuws ondergeschikt aan de amusementswaarde ervan.’

Brave New World, zou je kunnen zeggen, om nog eens een andere bekende auteur te citeren. Maar als je alles bij mekaar optelt is één ding alvast duidelijk: de jongere generaties zijn de buren van de toekomst.

    • Jan Blokker