‘Met koortjes krijg je mensen met je mee’

The Fratellis hebben het aanstekelijkste meezingkoor sinds The Beatles’ ‘Hey Jude’.

„Wij zijn een band begonnen omdat er niet zo veel goede popmuziek is.”

De Fratelli-koorts is losgebarsten. Overal waar The Fratellis zich vertonen laten ze een spoor van vrolijke, ‘lalalala’ zingende mensen achter. De single Chelsea Dagger van het trio uit het Schotse Glasgow komt deze week hoog binnen in de Nederlandse hitparade. Het bevat misschien wel het aanstekelijkste meezingkoortje sinds Hey Jude van The Beatles. Wie de melodie kent, krijgt het niet meer uit zijn hoofd.

„Koortjes zijn belangrijk om de mensen mee te krijgen,” zegt Jon Fratelli. „En handklappen. Op het album London Calling van The Clash stonden veel handklappen. Daar kon ik zelf nooit stil bij blijven zitten. Bij de opname van ons nummer Creeping up the backstairs hebben we broederlijk met zijn drieën rond de microfoon in onze handen staan klappen. Het is één van de trucs die we kennen om onze muziek aantrekkelijker te maken.”

De zanger en gitarist van The Fratellis is een wonder van rust. Jon Fratelli hangt ’s middags ontspannen op de bank in de kleedkamer van het Haarlemse Patronaat, luttele uren voordat hij de bomvolle zaal in een uitbundige feestbende zal omtoveren. De muziek van The Fratellis klinkt live veel ruiger dan op het debuutalbum Costello Music. Sterke liedjes volgen elkaar in hoog tempo op: Henrietta, Whistle for the choir, Chelsea dagger en als toegift een verrassende cover van Goldfrapp’s Ooh la la.

Eerlijk gezegd luistert Jon niet zo veel naar muziek van anderen. „We zijn een band begonnen omdat we vonden dat er niet zo veel goede popmuziek voorhanden is. Oasis was de laatste echt briljante band. Verder luister ik naar Bob Dylan en The Beatles. Oud spul, waar je nog werkelijk iets van kunt leren. De meeste bands van nu hechten wat mij betreft veel te weinig belang aan sterke melodieën. Dat kunnen wij veel beter.”

The Fratellis bestaan nauwelijks twee jaar en hadden meteen succes. „Wij houden rekening met ons publiek en wat ze leuk vinden. Als een nieuw nummer niet na een paar keer wordt opgepikt bij onze optredens, gooien we het eruit.” Alleen bassist Barry heet werkelijk Fratelli; drummer Mince en zanger/gitarist Jon namen dezelfde achternaam aan. „Eerst uit een soort meligheid; later gaf het ons het saamhorigheidsgevoel van een geheime jongensclub.” Dat ‘fratelli’ Italiaans is voor ‘broers’ kreeg voor Jon een diepere betekenis. „Na maanden samen in een toerbus zijn we inderdaad een soort familie geworden. Zelf had ik nog geen broer, dus dat doet me wel wat. Als trio zijn we van elkaar afhankelijk om onze muziek breed en hecht te laten klinken. Geen van ons kan het zich veroorloven om op het podium ook maar een moment achterover te leunen.”

De opzwepende kermismuziek van The Fratellis wordt vaak in verband gebracht met de glamrock van Slade en T.Rex. Een beetje overdreven, vindt Jon. „Strikt genomen staan er maar twee echte glamrocknummers op ons album. We zijn nog net iets te jong om de hoogtijdagen van T.Rex meegemaakt te hebben, hoewel ik dat bij nadere beschouwing een interessante periode in de popmuziek vond. Over de ‘working class’-muziek van Slade wordt wel eens een beetje neerbuigend gedaan. Onterecht, want het is heel dappere muziek die recht op zijn doel af ging. Welbeschouwd is er in de loop der jaren heel veel overbodige popmuziek gemaakt. Als je het onkruid eruit wiedt, blijven de hits over. Liedjes die meteen in je hoofd schieten als je de titel hoort en die je onmiddellijk mee wilt zingen. Dat is waar wij naar streven.”

Met het kunstzinniger segment van de popscene in Glasgow hebben The Fratellis zich nooit verwant gevoeld. „Dat sombere, melancholieke; niks voor ons. Een band als Belle And Sebastian kan ik wel waarderen om hun artistieke ambities. Zo lang wij het maar simpel mogen houden. Het schrijven van nieuwe songs mag geen kwelling zijn. Ze moeten redelijk vlot en probleemloos ontstaan, anders wordt het gekunsteld en doe je er niemand een plezier mee. Navelstaren, zoals Radiohead het zo goed kan, is bij ons geen onderdeel van het creatieve proces. Een song is veelbelovend als we er alle drie iets mee kunnen. Dan tillen we elkaar naar een hoger plan en daar kun je in een zaal met een verwachtingsvol publiek mee aankomen.”

Al iets gehoord van Elvis Costello, die toch op zijn minst geïntrigeerd moet zijn door de albumtitel Costello Music? „Nee, maar met hem heeft het niets te maken. Onze inspiratie kwam van de Britse speelfilm Still Crazy, een persiflage op een rockdocumentaire in de trant van Spinal Tap, over een band die na 25 jaar weer bij elkaar komt. Eén van de personages heet Tony Costello en hoewel hij als muzikant niets meer voorstelt, neemt hij telkens de telefoon op met de woorden ‘Costello Music’. Om je te bescheuren zo leuk. Meteen toen we de band begonnen, namen we ons voor om ons eerste album zo te noemen. Geen kwaad woord over Elvis Costello trouwens. We zouden dolgraag eens met hem samenwerken.”

The Fratellis spelen morgen in Doornroosje, Nijmegen en maandag in de Melkweg, Amsterdam.Zie ook: www.thefratellis.com

    • Jan Vollaard