‘Dat melancholieke is niets voor ons’

Na hun succesvolle debuutalbum Costello Music is de Schotse band The Fratellis op tournee. „De meeste bands van nu hechten te weinig aan goede melodieën.”

The Fratellis: (vlnr) Barry, Jon en Mince Fratelli. (Foto Isabel Nabuurs) The Fratellis: Barry, Jon en Mince Fratelli (vlnr). Foto Isabel Nabuurs 23-01-07, Patronaat Haarlem THE FRATELLIS, vlnr: Barry Jon en Mince FOTO ISABEL NABUURS Nabuurs, Isabel

De Fratelli-koorts is losgebarsten. Overal laat de Schotse band The Fratellis een spoor van vrolijke, ‘lalalala’ zingende mensen achter. Hun single Chelsea Dagger komt deze week hoog binnen in de Nederlandse hitparade. Het bevat misschien wel het aanstekelijkste meezingkoortje sinds Hey Jude van The Beatles.

„Koortjes zijn belangrijk om de mensen mee te krijgen”, zegt zanger/gitarist Jon Fratelli. „En handklappen. Bij de opname van het nummer Creeping up the backstairs hebben we met zijn drieën rond de microfoon in onze handen staan klappen. Zo maken we onze muziek aantrekkelijker.”

De zanger en gitarist van The Fratellis hangt ’s middags ontspannen op de bank in de kleedkamer van het Haarlemse poppodium Patronaat, luttele uren voordat hij de volle zaal zal omtoveren in een uitbundige feestbende. Live klinkt de muziek van The Fratellis veel ruiger dan op het debuutalbum Costello Music. Sterke liedjes volgen elkaar in hoog tempo op: Henrietta, Whistle for the choir, en als toegift een verrassende cover van Goldfrapps Ooh la la.

Eigenlijk luistert Jon niet zo veel naar muziek van anderen. „We zijn een band begonnen omdat we vonden dat er niet veel goede popmuziek was. Oasis was de laatste, briljante band. Verder luister ik naar Bob Dylan en The Beatles. De meeste bands van nu hechten veel te weinig aan sterke melodieën. Dat kunnen wij veel beter.”

De naam van de band, in het Italiaans betekent fratelli broers, is afgeleid van de achternaam van bassist Barry. Hij is de enige die Fratelli heet; drummer Mince en gitarist Jon namen later dezelfde achternaam aan. „Eerst uit meligheid, later gaf het ons het saamhorigheidsgevoel van een geheime jongensclub.” En ja, na maanden in een tourbus werden de bandleden familie van elkaar. Jon: „Als trio zijn we van elkaar afhankelijk om onze muziek breed en hecht te laten klinken. Geen van ons kan het zich veroorloven om op het podium achterover te leunen.”

De opzwepende kermismuziek van The Fratellis wordt vaak in verband gebracht met de glamrock van Slade en T.Rex. Een beetje overdreven, vindt Jon. „Strikt genomen staan er maar twee echte glamrocknummers op ons album.” En: „Over de working class-muziek van Slade wordt wel eens neerbuigend gedaan. Onterecht, want het is heel dappere muziek die recht op zijn doel af ging. Welbeschouwd is er in de loop der jaren veel overbodige popmuziek gemaakt. Als je het onkruid eruit wiedt, blijven de hits over. Liedjes die meteen in je hoofd schieten als je de titel hoort en die je onmiddellijk mee wilt zingen. Dat is waar wij naar streven.”

Met het kunstzinniger segment van de popscene in hun woonplaats Glasgow hebben The Fratellis zich nooit verwant gevoeld. „Dat sombere, melancholieke is niks voor ons. Wij houden het graag simpel. Het schrijven van nieuwe songs mag geen kwelling zijn. Ze moeten redelijk vlot en probleemloos ontstaan, anders wordt het gekunsteld. Navelstaren, zoals Radiohead zo goed kan, is bij ons geen onderdeel van het creatieve proces.”

De albumtitel Costello Music komt uit de Britse speelfilm Still Crazy, een persiflage op een rockdocumentaire over een band die na vijfentwintig jaar weer bij elkaar komt. Eén van de personages heet Tony Costello en hoewel hij als muzikant niets meer voorstelt, neemt hij telkens de telefoon op met de woorden ‘Costello Music’. Jon: „Dat is werkelijk om je te bescheuren.”

Hebben ze zelf al gênante ‘rockband-momenten’ meegemaakt? „Gisteren, in Duitsland, vroeg een journalist ons of er nog Duitse optredens op stapel stonden. Ja, zei ik, morgen spelen we in Haarlem. Vervolgens probeerde de journalist mij duidelijk te maken dat Haarlem niet in Duitsland ligt, maar ik hield voet bij stuk. Totdat onze toermanager me uit de droom hielp. Het scheelde weinig of ik had vanavond nietsvermoedend ‘Hello Germany!’ tegen het Haarlemse publiek geroepen. Dat krijg je als je weken aaneen in een toerbus leeft. Dan schiet de werkelijkheid er wel eens bij in.”

The Fratellis spelen zaterdag 27/1 in Doornroosje, Nijmegen en maandag 29/1 in Melkweg, Amsterdam.