Vrouwen moet je bedekken

De Vlaamse minister van mobiliteit, Kathleen van Brempt, is een leuke, aantrekkelijke vrouw. Ze wond de heren Pauw en Witteman redelijk gemakkelijk om haar vinger met haar heldere en charmante manier van praten, en vast ook met haar leuke lach en diepgaande decolleté . „Ze is té aantrekkelijk” hoor je jezelf ineens denken na het zien van The Magdalene sisters en Sex in a cold climate, een film en een documentaire die jaren geleden al eens te zien waren maar nu op Canvas ten tweede male vertoond werden. En het was weer gruwelijk, de manier waarop in het katholieke Ierland tot in de jaren negentig (!) vrouwen die ongehuwd zwanger raakten, aangerand of verkracht waren, of gewoon te aantrekkelijk gevonden werden, in door nonnen gerunde werkgestichten werden opgesloten waar ze jaren achtereen, en soms hun hele leven, dag in dag uit moesten werken. Ze mochten niet met elkaar praten, ze moesten in stilte vuil goed wassen, symbolisch voor de manier waarop ze hun zondige zielen wasten. Want ze waren heel zondig, die meisjes. Mannen zijn nooit zo snel zondig. Mannen zijn mannen. Die hebben last van hormonen, ze worden in verleiding gebracht en staat er niet in het Onze Vader: „en leid ons niet in bekoring”? Dus als dat wel gebeurt, wie is er dan fout? De bekoorster natuurlijk. Want God zou nooit willen dat zij mannen tot zondig gedrag bracht.

Opmerkelijk toch hoe alle monotheïstische religies deze gedachtegang aanhangen. En er dezelfde maatregelen voor hebben: de vrouwen kleden in grote vormeloze jassen, hun haar bedekken of, in Ierland, afknippen als een meisje niet braaf genoeg was. Vrouwen moeten seksloos gemaakt worden, want hun aantrekkingskracht is hun fout.

Het hadden eigenlijk net zo goed een film en een documentaire kunnen zijn geweest over vrouwen in een streng islamitische of streng joodse omgeving. Het knotten en kort houden en de bijbehorende ideologie lijken enorm op elkaar. Maar het ergste was nu dat het in een Europees land gebeurde, vlakbij, een land dat altijd tot de Europese Unie heeft gehoord, dat tot de kerngroep van de EG hoort, een land dat eisen kan stellen aan de mensenrechten situatie in Turkije. In andere landen gebeurden er ook dingen natuurlijk. Maar niet zo hevig en niet zo lang. Enfin, iedereen weet dat we niet consequent zijn, wij mensen, wij politici, wij democratische burgers. Maar het blijft weerzinwekkend dat de katholieke kerk nu nooit eens duidelijk schoon schip maakt, nooit eens zegt: dat was heel verkeerd, vrouwen en meisjes hebben ook rechten, priesters en nonnen die zich zo gedragen zijn op de verkeerde weg. Zou eigenlijk wel iets zijn voor deze paus, die vindt immers dat zijn geloof beter is dan de islam omdat het gestoeld is op rede en niet op geweld. Dit soort instituten waren beslist gewelddadig. Al telt geweld altijd veel minder als het tegen vrouwen gericht is.

Dus het was wel fijn en verfrissend om die leuke Vlaamse minister te zien, en ook de voorzitter van de Tweede Kamer, Gerdi Verbeet, die alle twee niet geloofden dat het wat uitmaakte of de Kamervoorzitter een vrouw of een man is – wel wie het is en hoe hij of zij het doet, maar verder niet.

Overigens zei Mevrouw Verbeet dat ze ‘dit’, haar optreden bij Pauw en Witteman, enger vond dan een Kamerdebat. Ze gingen er niet op in, de twee ijskoninkjes, maar wij thuis konden er ons wel wat bij voorstellen. Hoe ze dinsdagavond die Alex van Zijl bejegenden, die voor de televisie een dating programma wilde maken met gehandicapten. Dat die man niet tot poeder is bevroren! Maar ja. Wie wil zoiets dan ook.

Reageer op deze column via www.nrc.nl/ogen

    • Marjoleine de Vos