Rent-a-psycho Walken

Christopher Walken is altijd wel te porren voor een psychotische rol.

In ‘Man Of The Year’ speelt hij nu de adviseur van de president.

En dan dat mondje, een beetje zuinig, scherp afgetekend op die doorschijnende huid. Foto AP ** ADVANCE FOR THURSDAY, JUNE 10 **Actor Christopher Walken poses at The Essex House hotel in New York, June 4, 2004. Walken stars in the movie "The Stepford Wives." (AP Photo/Jim Cooper) Associated Press

Christopher Walken for president? Even leek het erop dat Hollywoods charmantste engerd een gooi zou doen naar het presidentschap. Er was een persbericht, een website www.walken2008.com, er waren campagneshirts – alleen ontbrak Christopher Walken zelf. Het hele verhaal bleek verzonnen. Walken blijft gewoon doen waar hij goed in is, acteren. Vanaf morgen is hij te zien als adviseur van de Amerikaanse president (Robin Williams) in de politieke komedie Man of the Year.

Christopher Walken (1943, New York) staat in een lange traditie van acteurs die een presidentsadviseur of spindoctor hebben gespeeld. „I’ve seen it on TV, so it must be true”, zegt spindoctor Robert De Niro in Wag the Dog, een van de allerbeste politieke satires van de laatste tijd.

Ouder en briljanter is Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964), waarin president Peters Sellers wordt bijgestaan door een heel leger aan rood aangelopen adviseurs. Zelfingenomen is Kevin Costner in 13 Days, de man achter Kennedy die hoogstpersoonlijk de Cubacrisis oplost.

Dan Christopher Walken. Hij was eerder al lid van het Witte Huis in The Wedding Crashers, maar we kennen hem vooral van grootse rollen als in The Deer Hunter en The Dead Zone. Maar wie zijn filmografie bekijkt, ziet ook heel veel middelmatige werkjes als The Prophecy 3, Kangaroo Jack en Gigli. Oorzaak: hij beweert dat hij nog nooit een rol heeft afgeslagen. „Ik speelde in films die niemand ging zien. Ik speelde zelfs in films die ikzelf niet heb gezien.”

Rent-a-psycho, zo zou je zijn carrière kunnen omschrijven, zonder oneerbiedig te willen zijn. Het begon al met zijn eerste twee opvallende rollen, als suïcidale man in Woody Allens Annie Hall (1977), en als soldaat die een kogel door zijn kop jaagt tijdens het spelen van Russisch roulette in The Deer Hunter (1978), waarvoor hij een Oscar won. Vanaf dat moment was zijn imago bepaald: mannen op de rand van de waanzin. Jaren later zou hij jubelend over die rand galopperen als de maniakale ‘Headless Horseman’ in Tim Burtons Sleepy Hollow, waarin zijn tanden tot punten geslepen waren.

Dat bakkerszoon Walken ook een begenadigd danser is, ontdekte het grote publiek door de videoclip van Fatboy Slims Weapon Of Choice, waarvoor Walken zelf zijn virtuoze danspassen choreografeerde, wat hem een MTV Video Music Award opleverde. Al veel eerder, in de laatste MGM-musical Pennies from Heaven (1981), liet hij zijn danstalenten zien, en sindsdien weet hij vaak een paar danspasjes in zijn films te smokkelen. Ontroerend is hij in Catch Me If You Can (2002), als vader van Leonardo DiCaprio, die teder en zwierig met zijn vrouw danst.

Walken krijgt vaak commentaar op zijn haardos, coupe krankzinnige geleerde, die recht achterover is geföhnd maar een tikje wild blijft alsof hij direct uit zijn brein groeit. En dan dat mondje, een beetje zuinig, scherp afgetekend op die doorschijnende huid. Zijn lijzige, zangerige stem is uit duizenden herkenbaar en zelfs zijn wallen staan hem goed. Hoe zal hij eruit zien als Ozzy Osbourne, de oude rocker die hij binnenkort gaat spelen?

Walken is niet het type dat een half jaar in retraite gaat om de looppasjes en de tics van zijn personage te bestuderen. Zijn methode is om de zinnen uit het script honderden malen te herhalen, om zo het juiste ritme te vinden. Acteurs op de set rapporteerden zijn eigenaardige gewoonte om knoflook, citroen en pepers te eten voordat hij zijn dialoog uitspreekt. Dat vat meteen ook het geheim van Walken samen: hij is tegelijkertijd heetgebakerd en bijtend zuur.

    • Mariska Graveland