Fatale lafheid van volwassenen

Little Children. Regie: Todd Field. Met: Kate Winslet, Patrick Wilson, Jennifer Connelly, Jackie Earle Haley. In: 17 bioscopen scene uit de film Little Children (2006) FOTO: A-Film Kate Winslet DF-03850 Little Children , January 21, 2005 Photo by Robert Zuckerman/newline.wireimage.com A-Film

Little Children. Regie: Todd Field. Met: Kate Winslet, Patrick Wilson, Jennifer Connelly, Jackie Earle Haley. In: 17 bioscopen

Het is niet zo moeilijk te bedenken wie de little children zijn uit de titel van Todd Fields film. Dat zijn de volwassenen. Suburbane blanken die uit onzekerheid en onverantwoordelijkheid hun toevlucht nemen tot kinderlijk gedrag.

Eerst kun je nog denken dat het een prijzenswaardige vorm van rebellie is tegen de kleinburgerlijkheid. Sarah (een plezierige rol van Kate Winslet, net voor een Oscar genomineerd) die het in de speeltuin tegen hysterische moeders opneemt voor een exhibitionist. Brad (Patrick Wilson) die huisvadert met zijn zoontje en dagdroomt bij jonge skaters. Maar het is geen heldenmoed, het is verwendheid. Brad en Sarah laten het er maar zo’n beetje op aan komen. Ze zijn van hun ambities afgestapt – promoveren, advocaat worden – en laten zich door hun partner onderhouden terwijl ze zich bij wijze van excuus op hun kinderen storten. Die zijn ook een excuus om elkaar te blijven opzoeken, dan, onvermijdelijk, verliefd te worden.

Field schetst dit zedendrama in eenvoudige scènes. Er is weinig ruimte voor suggestie en weinig behoefte aan filmische bijzonderheden, of het moest de sequentie zijn waarin hij hun toenadering toont. In en om het buurtzwembad zien we de zomerdagen verglijden, schijnbaar in één en dezelfde camerabeweging langs steeds weer nieuwe opstellingen van Brad en Sarah met de kinderen op het gras. Field heeft hier ook even oog voor willekeurige badgasten, gewone levens bij elkaar.

Maar op datzelfde moment brengt hij een nieuw element in de film, als de vermeende child molester opduikt in het zwembad. In Hollywood prevaleert de behoefte aan drama altijd boven de behoefte aan authenticiteit. De alledaagse gebeurtenissen raken nu geïnfecteerd met drama en dan komt het nooit meer goed met Little Children.

    • Bas Blokker